நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 10

Posted on

 

romanticcouplesilhouettewall2mob-com_42391-cprw

 

அழகான முன்மாலை பொழுது! கண்ணாடி முன் நின்றிருந்தாள் யாமினி. தன்னைத்தானே ரசித்தபடி. ஆமாம்! தன்னைத்தானே ரசித்தபடிதான்! அதுநாள் வரை அவளுக்கு அப்படி ரசிக்க என்ன.. நன்றாக இருக்கிறேனா என்று பார்க்கக்கூடத் தோன்றியதில்லை. இன்றோ ஆசையாசையாக ரசித்தாள்!

தலைக்கு குளித்து, ட்ரையரில் முடியை காயவைத்ததில், விரிந்து நின்ற கருங்கூந்தலில் வட்டமுகம் மலர்ந்து நின்றது. கனவுகளை சுமந்த விழிகள்.. அழகான நாசி.. எப்போதும் நிரந்தரமாக தங்கிவிட்ட இதழோரச் சிரிப்பு.

‘நான் இவ்வளவு வடிவா?’ அவளால் நம்பவே முடியவில்லை!

இன்னுமே ஊன்றிப் பார்த்தாள். அழகாகத்தான் தெரிந்தாள். மனதுக்கு சந்தோசமாயிருந்தது!

சங்குக் கழுத்தில் தொங்கிய தாலி.. தன்னை இப்படியெல்லாம் மாற்றிப்போட்டது யார் என்று சொல்லிற்று! மனமெங்கும் பூரிப்பு! கண்ணாடியில் தன்னையே பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

ஆர்வத்தோடு, முதுகெங்கும் பரவிக்கிடந்த கூந்தலை கொஞ்சமாக எடுத்து கிளிப் போட்டு விரித்துவிட்டாள். கண்ணுக்கு மெலிதாக மையிட்டு இமைகளுக்கும் சற்றே காஜலை தடவிக்கொடுத்தாள். சிவந்த இதழ்களுக்கு லிப் க்ளோஸ் மட்டுமே போதுமாயிருந்தது! நெற்றியில் அழகாக வட்டமாக திலகத்தை வைத்துக்கொண்டு, கண்ணாடியில் தன்னை அப்படியும் இப்படியுமாக திரும்பிப் பார்த்தவளுக்கு தன் உருவத்தில் அத்தனை திருப்தி!

“யாமினி..! போவமா?” கேட்டுக்கொண்டே வந்த விக்ரம், அவளை பார்த்ததுமே அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

சும்மா காற்றாட நடக்க என்று அணிந்துகொண்ட பாவாடை சட்டைதான். ரோஜா வண்ண பாவாடைக்கு வெள்ளை நிறத்தில் சட்டை. கழுத்தில் அவன் அணிவித்துவிட்ட தாலியோடு கூடவே கழுத்தை சுற்றி பூக்கள் பூத்தது போன்ற குட்டி நெக்லசும் அதற்கு பொறுத்தமாய் அதே பூ வடிவ காதணியும் அணிந்து நின்றவளை கண்டவனின் கண்களில் ரசனை படர்ந்தது.

எப்போதும் அவனுக்கு சொந்தமான அந்த புன்சிரிப்புடன், அவளை நோக்கி புருவங்களை ஒருமுறை ஏற்றி இறக்கினான் ‘சூப்பர்!’ என்பதாக!

உள்ளம் துள்ளிற்று அவளுக்கு! இது போதும்! இந்த ஒற்றை பாராட்டு பார்வைக்காக தானே அவள் பார்த்துப் பார்த்து தயாரானதே!

உற்சாகத்தோடு, “நான் ரெடி! வாங்கோ போவம்..” என்றபடி அவனோடு நடந்தாள்.

சந்தனா கிண்டர் வண்டிலில் அமர்ந்துகொள்ள, அவளுக்கு குடிக்கத் தேவையான ஜூஸ், துடைக்க பேப்பர், டயப்பர், விளையாட பந்து சகிதம் அடங்கிய பாக்  வண்டிலுக்கு கீழே குடிபுகுந்தது! மெல்லியதாய் வீசிக்கிக்கொண்டிருந்த வெயில் அவளுக்கு படாமலிருக்க, குட்டி குடையை விரித்துவிட்டான் விக்ரம்!

அவள் வண்டிலை தள்ள, “இங்க தா” என்று தான் வாங்கிக்கொண்டான்.

மாலைப்பொழுது. இளம் வெயில், கேசம் கலைத்து விளையாடிய காற்று. மகள் கணவன் என்று குடும்பத்தோடு நடக்கையில்தான் உணர்ந்தாள், வாழ்க்கை இத்தனை ரம்யமானதா?

நினைத்தே பார்த்ததில்லை அவள்!

பார்க்கும் இடமெல்லாம் ரம்யமாய் தோன்றிற்று!

வாழ்க்கை இப்படியெல்லாம் வண்ணமயமிக்கது என்பதெல்லாம் அவள் அறியாதது!!

“கோயிலுக்கு போயிட்டு போவமா?”

என்னவோ இந்த சந்தோசமான வாழ்க்கையை தந்த கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் போலிருந்தது.

அவள் ஆசையாக கேட்டபிறகு மறுப்பானா விக்ரம்?

கூட்டிக்கொண்டு போனான். அந்த தெய்வத்திடம் கணவனோடு நின்று கை கூப்பியபோது மனம் நிறைந்தே போயிற்று!!

கோவிலால் அப்படியே கடற்கரைக்கு போனார்கள்.

கடலை கண்டதும் அதன் அலைகளை விட உற்சாகமாக துள்ளத் தொடங்கினாள் சின்னவள்.

விளையாட கொண்டுவந்த பந்தை எடுத்துப் போட்டதுமே அதைப் பிடிக்க ஓடினாள் அவள்.

அவளருகே சென்று, “குட்டிம்மா.. அம்மாக்கு போடுங்க..” என்றாள் யாமினி.

சின்னவளும் தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் தூக்கிப் போட, இவள் பிடிக்க முதல் நடுவில் பாய்ந்து அதனை கைப்பற்றினான் விக்ரம்.

யாமினி அவனை முறைக்க, விளையாட்டுக்குள் நடந்துவிட்ட இந்தக் குட்டி விளையாட்டில் சின்னவளுக்கு குதூகலமோ குதூகலம்!! கிக்கிக்கிஈ என்று பச்சரிசிப் பற்களை காட்டித் துள்ளியது!

“சரி..! நீங்க எனக்கு போடுங்க நான் குட்டிக்கு போடுறன்” என்று அவனையும் ஆட்டத்தில் சேர்த்தாள் யாமினி.

தன் குறும்புச் சிரிப்பால் அவளை சீண்டிக்கொண்டே, “செல்லம்மாக்கு வேணுமா பந்து இல்ல அம்மாக்கு குடுக்கவா?” என்று பந்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு இருவர் பக்கமும் ஆட்டம் காட்டினான் விக்ரம்.

சின்னவள் விடுவாளா?

“எனக்கு.. எனக்கு!” என்று துள்ள, இவளிடம் திரும்பி பார்வையால் சீண்டிவிட்டு மகளுக்கு பந்தை போட்டான் விக்ரம்.

இடுப்பில் கைகளை ஊன்றி இவள் முறைக்க, அவள் மகளுக்கோ தாயை கழட்டிவிட்டு தகப்பன் தன்னோடு கூட்டணி வைத்துக்கொண்டதில் அத்தனை ஆனந்தம்.

“கிக்கீ..” என்று பச்சரிசிப் பற்களை காட்டியபடி தகப்பன் போட்ட பந்தை எடுத்துவந்து அவனுக்கு வீச,

‘துர்ர்ர்ரோகி!’ என்று மகளையும் முறைத்தாள் யாமினி.

பாசம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக அம்மாவையே கழட்டிவிடும் அளவுக்கா பாசம் இருப்பது?

நோ! கூடாது! விடக்கூடாது!

விக்ரம் மகளுக்கு பந்தை எறிய, அதை அவனைப்போலவே நடுவில் பாய்ந்து பிடிக்க எண்ணி இவள் பாய, அதை எதிர்பார்த்தவனோ அவள் இடுப்பில் கைகளை போட்டு ஒரே தூக்காக இவளை தூக்கி அந்தப் பக்கம் வைத்துவிட்டான்!

‘இப்ப என்ன நடந்தது இங்க?’ மலங்க மலங்க விழித்தாள் யாமினி!

தகப்பனின் வீரதீரச் செயலில் அவள் பெண் உருண்டு பிரண்டு சிரிக்க, ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது அவளுக்கு!

“இண்டைக்கு விடுறேல்ல!!” வீராவேசமாக விக்ரமை நெருங்கி, அவனிடமிருந்து பந்தை தட்டிப் பறிக்க முயல, அவனோ மகளுக்கும் போடாமல் அந்தக் கை மாறி இந்தக் கை என்று அவளுக்கு விளையாட்டுக் காட்டினான்.

இவளும் அந்தக் கைக்கு மாறி இந்தக் கைக்கு என்று தொங்கித் தொங்கி பிடிக்க முனைந்துகொண்டிருந்தாள்.

எங்க பிடிக்கிறது? அவன்தான் லைட் போஸ்ட்டருக்கு வைக்கிற ஏணி மாதிரி வளர்ந்து நின்றானே!

இதில் பந்தை வேறு தலைக்கு மேலே தூக்கிப் பிடித்தால்?

“இண்டைக்கு பறிக்காம விடமாட்டன்!!”

“ஓ…..!! எங்க பிடி பாப்பம்?” அவன் பெரிதாக ஒன்றுமே செய்யவில்லை. கைக்கு கை பந்தை மாற்றுவது மட்டும் தான்!

வெகு மும்முரமாக அங்குமிங்கும் துள்ளித் துள்ளி பந்தை பிடிக்க முனைந்தவளையே சிரிப்போடு ரசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

“மரியாதையா தாங்கோ..!” விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள்.

“சரி! தாரன்! அதுக்கு முதல் நான் உன்ன காதலிக்கிறன் எண்டு டொச்சுல சொல்லு, அப்ப தாரன்.” பேரம் பேசினான் அவன்.

‘என்ன?’ ஒருகணம் அதிர்ந்து அசைகள் அற்று நின்றாள் யாமினி!

இப்போ ஒரு வாரமாகத்தான் வகுப்புக்கே போகிறாள். இதில் நான் உன்னை காதலிக்கிறேனா?

‘நான் உன்ன கொல்லப்போறன்’னுக்கு டொச்சு தெரியாம போச்சே!

“மரியாதையா பந்த தாங்கோ. வாங்கமா விடமாட்டன் இண்டைக்கு!” மீண்டும் மிரட்டலில் இறங்கினாள்.

“மரியாதையா எல்லாம் தரமாட்டன். முடிஞ்சா என்னட்ட இருந்து வாங்கிக்கொள்.” என்றவன் பந்தை மேலே போட்டுப் போட்டு பிடித்தான்.

அவனை சவாலாக நோக்கிவிட்டு அவளும் மேலே பாய்ந்து பிடிக்க முனைந்தபோது, பந்தை மேலே போட்டுவிட்டு அப்படியே அவளையும் ஒரே தூக்காக தூக்கிப் பிடித்தான் விக்ரம்.

பந்திலேயே குறியாக இருந்தவள் அது தன் கைகளில் வந்து விழுந்ததும், “ஹே…ய்!!!!! பிடிச்சிட்டேனே.. பந்த பிடிச்சி..” என்றபடி குனிந்தவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் தான் அவன் கைகளில் இருப்பதை.

சட்டென முகம் சூடாவதை அவளே உணர, கைகளில் இருந்து பந்து நழுவியது. வெட்கமும் கூச்சமுமாக அவனிடமிருந்து இறங்க அவள் முயல, அவனோ அவளையே பார்த்தான்.

என்ன இது?

குழப்பமும் படபடப்புமாக நின்றவளையே பார்த்து சின்னச் சிரிப்பொன்றை சிந்திவிட்டு, ஒருமுறை அணைத்து விடுவித்தான் விக்ரம்!

உடலெங்கும் பனிக்கட்டிகள் சூழ்ந்ததுபோல் சில்லிட்டு நின்றுவிட்டாள் யாமினி.

குறும்புடன் விக்ரம் கண்ணாடிக்க, சட்டென்று அவனிடமிருந்து விழிகளை விலக்கியவள்,

‘குட்டிம்மா எங்க..?’ மகளை தேடி விழிகளை சுழற்றினாள்.

‘என்ன விளையாட கூட்டிக்கொண்டு வந்திட்டு நீங்க ரெண்டுபேரும் என்ன செய்றீங்க?’ என்பதாக முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்! கையிலோ செல்!

‘இதை எப்ப குடுத்தான்? என்னோடதானே விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.’ கணவனின் குறும்புத்தனத்தில் சிரிப்பு வர மகளிடம் ஓடினாள்.

“செல்லக்குட்டி என்ன செய்றாங்க?” அவளையே பின்தொடர்ந்த கணவனின் குறும்புப் பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க எண்ணி மகளிடம் பேச்சுக்கொடுத்தாள்.

“ப்பா.. போன்..” என்று அதை தூக்கி காட்டிவிட்டு அவள் மடியில் வாகாக ஏறி அமர்ந்துகொண்டு தன் விளையாட்டை அவள் தொடர,

‘பாருங்க! எப்ப பாத்தாலும் போன்ல விளையாட நல்லா பழக்கி இருக்கிறீங்க!’ என்று கண்ணாலேயே அவனை முறைத்தாள் யாமினி!

அவனோ அவளருகில் வந்து அப்படியே சரிந்தான்! கைகளை தலைக்குக் கொடுத்து மல்லாந்து படுத்தவனை யாமினி பார்க்க, “நிறைய நாளாச்சு யாமி நான் இப்படி சந்தோசமா இருந்து!” என்றான் உள்ளத்தில் இருந்து.

‘நானும் தான்!’ வாய்விட்டு சொல்லவில்லை அவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஆச்சர்யமாக தன்னைத் தானே உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள். ‘இப்படி குழந்தைபோல் விளையாடுவதும் சிரிப்பதும் நானா?’

‘நானா இப்படி சின்னப்பிள்ள மாதிரி அவனோட மல்லுக்கு நிண்டது?’

தகப்பனை அருகில் கண்டதும் சும்மா இருப்பாளா சின்னவள்?

அவன் வயிற்றில் அவள் ஏற, “செல்லம்மா.. அப்பாட்டா வாராங்களா..” என்றபடி மகளை அவன் கைகளால் தூக்கினான்.

தலை மண்ணில் சாயப்போக, “மண்ணில தலைய வைக்காதிங்கோ..” என்றாள் யாமினி அவசரமாக.

திரும்பி அவளை பார்த்துவிட்டு, சட்டென்று அவள் மடியில் தலையை தூக்கி வைத்துவிட்டான் விக்ரம்.

அப்படியே உறைந்தாள் யாமினி!

விக்ரமோ மகளோடு விளையாடத் தொடங்கினான்.

நேரம் கழிந்தும் யாமினியிடம் மாற்றமில்லை. “கொஞ்சம் தலைய கோதிவிடேன்.” என்றான் விக்ரம் கெஞ்சலாக.

கைகள் நடுங்க அவன் கேசத்துக்குள் மெல்ல கைகளை நுழைத்தாள் யாமினி. அடர்ந்த கேசம்.. அவள் விரல்களை தனக்குள் வாங்கிக்கொள்ள, தன்னை மீறியே கொதிக்கொடுத்தது யாமினியின் விரல்கள்.

மெல்ல மெல்ல கண்களை மூடிக்கொண்டான் விக்ரம்!

அவள் மடியில் அவன்! அவன் மார்பில் மகள்! நிறைந்துபோனது விக்ரமின் நெஞ்சம்!

இதுதான் அவன் தேடிய சொந்தம்!

இந்த சொந்தத்தைக் கூட இன்னும் மூன்று நாட்களில் பிரியப் போகிறான்! தற்காலிக பிரிவுதான் என்றாலும் நெஞ்சை அரித்தது வேதனை!

‘இவே ரெண்டுபேரையும் இங்க விட்டுட்டு எப்படி இருக்கப் போறன்?’

மனப்பாரம் தாங்காமல் கண்களை திறந்து அவளைப் பார்த்தான்.

அவளும் அவனைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘நீங்க இல்லாம என்ன செய்யப்போறன் நான்?’ கேள்வி கேட்ட கண்களையே பார்த்திருந்தான் விக்ரம்.

இந்தப் பிரிவு தற்காலிகமானதுதான்! ஆனால் தவிர்க்கமுடியாததும் ஆயிற்றே! பெருமூச்சொன்று கிளம்பிற்று!

சுற்றுப்புறத்தில் மெல்லிய இருள் கவியத் தொடங்கவும், “வா போவம்!” என்றபடி எழுந்துகொண்டான்.

இருவர் மனதிலும் பாரம்! வெளியே சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. அமைதியாகவே வீட்டுக்கு நடந்தனர்.

 

டுத்தடுத்த நாட்கள் ஒருவித அமைதியோடு கழிந்தது. காலையில் நான்கு மணித்தியாலங்கள் அவள் வகுப்புக்குச் சென்றுவர, இவனும் கிடைத்த நேரங்களில் தானும் சொல்லிக்கொடுத்தான். மாலை உலாவல் என்று, முடிந்தவரை அந்த ஊரை அவளுக்கு பழக்கியும் ஆயிற்று! சூப்பர் மார்கெட் போகும் வழி.. டொச் வகுப்புக்கு போகும் பாதை.. கோவிலுக்கு, பார்க்குக்கு, கடற்கரைக்கு  என்று அவள் செல்ல வேண்டி வரக்கூடிய இடங்கள் என்று சிலதை அனுமானித்து போய்வந்து பாதையை பழக்கினான்.

“பஸ்சிலையோ, நடந்தோ எங்கயும் போகாத.. வெயிலுக்க திரியாத.. ஆட்டோவிலேயே போ!” என்றவன், அந்த தெருவிலேயே வசிக்கும் ஒருவரை அறிமுகப்படுத்தி அவரிடமும் சொன்னான், அவளை போகும் இடங்களுக்கு கூட்டிப் போகச் சொல்லி. அவரின் கைபேசி என்னை தானும் வாங்கிக் கொண்டான்.

எல்லாம் செய்தாயிற்று என்றதும் மனம் பாரமாகத் தொடங்கிற்று. நாளை அவர்களை விட்டுவிட்டு அவன் போகவேண்டுமே!

அவளுக்கும் மனதில் சொல்ல முடியாத பாரம்தான்! அதை சுமந்துகொண்டு எதையும் காட்டாமல் நடமாடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளையே பார்த்திருந்தான் விக்ரம்.

‘நான் போனபிறகு என்ன செய்வா?  சமாளிப்பாளா? ஊரும் புதுசு.. சிங்களமும் தெரியாது.. டொச் வேற புதுசா படிக்கோணும்.. என்ன செய்யப் போறா?’

அவனாலும் இதற்குமேலே இங்கே இருக்க முடியவில்லை. அசோக்கொடுதான் டெனிஷ் இருக்கிறான் என்றாலும் போயே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிக்கொண்டே வந்தது தொழிலில்.

“யாமி இங்க வா..!” அவளை தன்னருகில் இருத்தி, கையை பற்றி, “இருப்ப தானே.?” என்று கேட்டதுமே கண்ணில் மளுக்கென்று நீர் கோர்த்துக் கொண்டது அவளுக்கு.

இவ்வளவு நாட்களும் தனியாகத்தான் இருந்தாள். ஆனால் இப்போது.. எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காது, அவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்கிற நினைப்போடு இந்த நாட்களை கடத்தியபிறகு, பார்த்துப் பார்த்து கவனித்துக்கொண்டவன் தந்த சுகத்தை அனுபவித்து விட்டவளுக்கு, அவன் இல்லாத நாட்களை நினைக்கவே மருட்சியாக இருந்தது. தனியாக இருக்கப் போகிறோம் என்கிற நினைவே வந்து அச்சுறுத்தியது.

‘எப்படி.. இந்தப் பரந்த உலகில்.. அருகில் அவன் இல்லாமல்.. நினைவே இப்படி கணக்குதே.. அப்போ நான் எப்படி..’ கன்னங்களை நனைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

மனம் தாங்காமல் அவளை தன் மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டான். “சும்மா எல்லாத்துக்கும் அழக்கூடாது!” கண்களை துடைத்துவிட்டான்.

“ஆறுமாதம் தானே. அது கண் மூடித் திறக்கிறதுக்குள்ள ஓடிப் போய்டும். துணைக்கு ஆயாம்மா இருப்பா. ஒண்டுக்கும் பயப்படாத என்ன!” என்று தனக்கும் சேர்த்து ஆறுதல் சொன்னான்.

“கவனமா படி. இடைல லீவு கிடச்சா கட்டாயம் ஒருக்கா வர பாக்கிறன். வீட்ட ஒதுக்கிறன் சமைக்கிறன் எண்டு நேரத்த ஓட்டாம ஒழுங்கா படிச்சு ஒரே தரத்திலேயே பாசாகிடோணும். அதுக்கு மேலையும் உன்னையும் பிள்ளையையும் விட்டுட்டு இருக்க என்னால ஏலாது.” என்று தன் மனதை சொன்னான்.

அவள் ஒன்றுமே கதைக்கவில்லை. அவன் மார்பில் சாய்ந்து கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டிருந்தாள். விக்ரமுக்கும் அதற்குமேல் முடியவில்லை. அப்படியே அவளை அணைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான்!

கழியும் நொடிகளை விட மற்றவர் அருகிளில்லாமல் கழிக்கப்போகும் நொடிகளை எண்ணி மௌனமாகிப் போயினர்!

“என்னாலையும் போகாம இருக்க முடியேல்லமா. இடைல எப்படியும் வருவன்.. ஆனா இப்ப போயே ஆகோணும்.” மனம் பொறுக்காமல் புலம்பினான்.

சந்தனாவையும் வச்சுக்கொண்டு ஒற்றை ஆளாக என்ன செய்யப் போகிறாளோ என்று நினைக்கவே மலைப்பாக இருந்தது.

வரப்போகின்ற பிரிவு.. அவர்களுக்குள் ஒருவித நெருக்கத்தை உருவாக்கிக்கொண்டே இருந்தது.

அடுத்தநாள், விமான நிலையத்தில், நேரம் இன்னுமே இருந்ததில் அவளோடு சென்று கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டான். அன்று அதிகாலையிலேயே ப்ளைட் என்றதில் முழித்த சந்தனா திரும்பவும் உறங்கி இருந்தாள். அவளை தானே மடியில் வைத்திருந்தான் விக்ரம்.

அவளை பார்க்க பார்க்க மனம் கனத்தது. ‘நான் இல்லாம எப்படி இருப்பா? தத்தக்கா பித்தக்கா எண்டு என்னையே சுத்துவா. இனி என்ன செய்வா? என்னாலேயே முடியேல்லையே..’

மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தான். தலையை குனிந்து கைகள் இரண்டையும் ஒன்றோடு ஒன்றாக போட்டு பிணைந்து கொண்டிருந்தாள்.

சில நாட்களாக அவளிடம் தெரிந்த அந்த உற்சாகம், துள்ளல், விளையாட்டு எல்லாம் அடங்கி பழைய யாமினியின் சாயல் அடித்தது!

“ஊர்ல நிம்மதியா இருந்தவள கல்யாணம் என்ர பெயர்ல புது ஊர்ல தெரியாத மனுசருக்கு மத்தியில கொண்டுவந்து விட்டு போறன் எண்டிருக்கா?” என்று கேட்டான்.

“ஐயோ.. அப்படியெல்லாம் இல்லை.” என்றாள் மனதின் கலக்கத்தை கண்களில் காட்டாதிருக்க முயன்றபடி.

“நீங்க எவ்வளவு தூரம் போனாலும் உங்கட பாதுகாப்புல நான் இருக்கிறன் என்ற நினைப்பே எனக்கு போதும்.” கசிந்த விழிகளோடு அவனையே பார்த்துச் சொன்னாள்.

பிரியப்போகும் அந்த நொடிகளில் ஒருவர் மீதான மற்றவரின் பாசம் வளர்ந்துகொண்டே போனது.

இருவருக்குமே பேச்சு வரவில்லை. மனம் கனத்து தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.

இனியும் தாமதிக்க முடியாத நிலை வந்தபோது, எழுந்து மகளை கிண்டர் வண்டிலில் கிடத்திவிட்டு, அவளின் நெற்றியில் தன் இதழ்களை பதித்தான். வெண்பஞ்சு கன்னங்களை தடவிவிட்டு நிமிர்ந்தபோது அவன் விழிகள் கசிந்தே போயிற்று!

“சரிம்மா.. நான் வரவா?” மனதில் பாரத்தோடு கேட்டான்.

கண்களில் நீர் கோர்க்க தலையை மட்டும் அசைத்தவளை பார்க்கப் பார்க்க நெஞ்சுக்குள் அடைத்தது விக்ரமுக்கு.

“ஒண்டுக்கும் யோசிக்காத.. காசு ஏதும் தேவை எண்டாலும் என்னட்ட சொல்லோணும். இடையில ஒருக்கா வரப்பாக்கிறன். பிள்ளைய கவனமா பாத்துக்கொள்.”

இதையெல்லாம் பலதடவைகள் சொல்லிவிட்டான். ஆனாலும் மனம் கேட்கவில்லை.

எல்லாத்துக்கும் தலையை மட்டுமே அசைத்தாள்.

முடியவில்லை அவனால்.

“என்னடா? இருந்திடுவியா?”

மளுக் என்று கண்ணீர் வழிந்தது.

அவள் தலையை தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “என்னம்மா நீ. இப்படி அழுதா நான் எப்படி போறது?”

“இல்லையில்ல! நான் அழேல்ல!” என்றபடி வேகமாக கண்ணீரை துடைத்தாள்.

தாங்கமாட்டாமல் அவள் பூமுகத்தை பற்றி நெற்றியில் உதடுகளை பதித்தான் விக்ரம்.

“கவனமா இரு என்ன..” சொல்லும்போதே தொண்டை அடைத்தது.

“செல்லம்மா கார் சத்தம் கேட்டாலே ஓடுவா. பால்கனில தனியா விடாத.. நீயும் கவனமா இரு!” இதோடு பல தடவைகள் சொல்லிவிட்டான்.

இனியும் தாமதிக்க முடியாது என்கிற நிலையில் கிளம்பினான். போகவே மனமில்லை. இருவரையும் திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடியே சென்றான்.

மனதையும் நினைப்பையும் முற்றிலுமாக அவளிடமும் குழந்தையிடமும் விட்டுவிட்டு உயிர்ப்பே இல்லாமல் கிளம்பினான் விக்ரம்!

 

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 9

Posted on Updated on

அத்தியாயம் 9

அன்று மதியம்போல், அசோக்கின் மாமி வீட்டில் யாமினி பிள்ளைகளை விட்டுவிட்டு அசோக்குடன் சென்று வீட்டை விக்ரம் பார்த்துவந்தான். மூன்றுமாடி கட்டிடத்தில் இரண்டாவது மாடியில் ஒரு அறை, ஹால், கிச்சன், பாத்ரூம் என்று கச்சிதமான வீடு. சின்னதாய் பால்கனி வேறு! அங்கிருந்த பெரும்பாலானோர் இவளை போலவே, கணவன் வெளிநாட்டில் இருக்க அங்கே தங்கி இருந்தார்கள். பக்கத்திலும் குடிமனைகள். பாதுகாப்பான இடம். மிக திருப்தியாக இருந்தது. சற்று தூரத்தில் கடற்கரை வேறு! சுற்று வட்டாரத்தை சுற்றி பார்த்தார்கள், கடைகள், சின்னதாக பார்க், ஒரு கோவில் என்று எல்லாமே வசதியாகவும் இருந்தது.

வீட்டுக்காரரிடம் திறப்பை வாங்கி, கொண்டுவந்த பொருட்களை அந்த வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, அன்றிரவு பிளைட் என்பதால் அசோக்கையும் டெனினிசையும் வழியனுப்ப எல்லோருமாக புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

விமானநிலையத்தில், “பாப்ஸ்.. பாய்!” என்று எப்படி அவனை அணைத்து விடுவித்தானோ, அப்படியே, “யாம்ஸ் பாய்!” என்று அவளிடமும் அணைத்து விடைபெற்றான் டெனிஸ்.

சந்தனாவிடம் மட்டும், “ஹேய் பார்பி! கெதியா அங்க வா.. உனக்கு அண்ணா ஒரு ரூம் பார்பி ரூம் மாதிரியே ரெடி பண்ணி வைக்கிறன்.” என்று பெரிய மனிதனாக சொல்லிச் சென்றான்.

அவளை தங்கையாக ஏற்றவன் என்னை அன்னையாக ஏற்க வேண்டும் என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டாள் யாமினி.

அசோக்கும் நண்பனை அணைத்து விடைபெற்று விட்டு, “சும்மா சும்மா எல்லாத்துக்கும் அதட்டுவான், நீ பயப்படாத. ஏதாவது சேட்டை விட்டான் எண்டா என்னட்ட சொல்லு. இவன ஒரு கை நான் பாக்கிறன்.” என்று பெரிதாக யாமினியிடம் அளந்தான்.

“நீ பாக்கிற நேரம் பார். இப்ப போடா! ப்ளைட் அங்க எடுக்கப் போறான்.” என்று அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டான் விக்ரம்.

அவர்கள் புறப்பட்டதும், இரவு உணவையும் கடையில் முடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு சென்றதும் யாமினிக்குள் ஒருவித தடுமாற்றம்!

திருமணம் ஆனதிலிருந்து எல்லோருடனும் கூட இருந்துவிட்டு, இப்போது அவனும் அவளுமாக மட்டும் என்கையில்.. மகள் கூடவே இருந்தாள் தான் என்றாலும் ஒருவிதமாக படபடப்பாக உணர்ந்தாள்.

அப்படி எதுவும் விக்ரமுக்கு இல்லை போலும். உடை மாற்றிக் கொண்டவன் உறக்கத்துக்கு அழுத மகளை, “நான் பாக்கிறேன்” என்று வாங்கிக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றான்.

அதன் பிறகுதான் வீட்டை இன்னுமே நன்றாக சுற்றிப் பார்த்தாள் யாமினி.

“என்னென்ன வாங்கோணும் எண்டு லிஸ்ட் போட்டுவை, நாளைக்கு போகலாம்.” என்று விக்ரம் சொல்லி இருந்தான்.

எனவே ஆறுமாதத்துக்கு தேவையானதாக என்ன வாங்கலாம்.. அதை எங்கே வைக்கலாம் என்று வீட்டை ஆராய்ந்தாள்.

ஓரளவுக்கு தனக்கு தெரிந்தது, தேவை என்று பட்டவைகளை குறித்துக்கொண்டாள்.

‘எல்லாம் சரியா எண்டு அவரையும் கேட்டுட்டு வாங்கோணும். .’ இதை மனதில் குறித்துக்கொண்டாள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிக்கிட்டதில் இருந்து ஒழுங்கான நித்திரை இல்லாததாலோ என்னவோ, அவள் கண்களையும் உறக்கம் மெல்லத் தழுவமுயல, போனவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று மெல்லச் சென்று எட்டிப் பார்த்தாள்.

பார்த்தவளால் அவர்களிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றவே முடியவில்லை. முதுகுக்கு ஒரு தலையணையை கொடுத்து கால்களை நீட்டி விக்ரம் சாய்ந்து இருக்க, அவன் மடியில் சந்தனா இரு பக்கமும் கால்களை போட்டு, அவனை தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் கட்டி அணைத்தபடி மார்பில் தலைசாய்த்து உறங்கி இருந்தாள். இவனும் அவளை இரு கைகளாலும் அணைத்தபடி கண் மூடிச் சாய்ந்திருந்தான்.

இமைக்கவும் மறந்து பார்த்தாள். ஒரு ராணியை போன்று மகள் துயிலும் அழகில் மனம் தொலைந்துபோனது!

அவளை கட்டிலில் போடுவோமோ என்று யோசித்தாலும் அந்த அழகிய கவிதையை கலைக்க மனம் வராமல் அவள் வெளியே செல்லத் திரும்பவும் தான் கண்டாள், விக்ரம் கண்களை திறந்து அவளையே பார்த்திருப்பதை.

இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இதுதான் நடக்கிறது. அவன் கண்களை சந்தித்தாலே இவளால் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை.

அவள் வெளியே செல்ல திரும்பவும், நேரத்தை திரும்பி பார்த்துவிட்டு “நீயும் வந்து படு!” என்றான் அவன்.

மெல்ல நடந்து சென்று மற்றப் பக்கமாக அமர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் சின்னதாய் நடுக்கம். பார்வை மகளிடம் செல்ல, அதைக் கண்டு அவனும் சந்தனாவை பார்த்தான். ஆழ்ந்த உறக்கம் நிம்மதியாக அவளை தழுவி இருந்தது. மென்மையாக புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் ஜனிக்க, மகளின் முடிக் கற்றைகளை கோதிவிட்டான் விக்ரம்.

“ரெண்டு நாளா அலைந்ததுல களைச்சே போய்ட்டா!” என்றான் தன் செல்லம்மாவிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றாமல்.

“ம்ம்.. நேற்றும் ஏனோ ஒழுங்கா படுக்கேல்ல.. சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்தவள்.”

மகளை பற்றிய பேச்சு இருவருக்கும் இயல்பாகவே வந்தது. நடுவிலே அவள் தலையணையை வைக்க, அவளை கிடத்தினான் விக்ரம்.

போர்வையை எடுத்து அவள் போர்த்திவிட, அவன் தன் தலையணையை ஒழுங்காக எடுத்துப் போட்டுவிட்டுச் சரிய, அதன்பிறகுதான் மூச்சே வந்தது அவளுக்கு.

அவனறியாமல் மூச்சை இழுத்துவிட்டாள்.

“காட்டுமிராண்டி மாதிரி ஒரேயடியா பாஞ்சிருவன் எண்டு நினைச்சியோ?” என்றான் கேலியாக.

‘ஐயோ.. எத நினச்சாலும் கண்டு பிடிக்கிறாரே..’ பரிதாபமாக அவள் பார்க்க,

“கொஞ்ச நாள் போகட்டும். எல்லாம் தானா நடக்கும். நமக்கு ஒண்டும் இது புதுசு இல்லையே.” என்றான் அவளையே பார்த்தவாறு.

அதுவே போதுமாக இருந்தது யாமினிக்கு. மனதின் பதட்டம் அடங்க ஒரு பக்கமாக சரிந்து தலைக்கு கைகளை கொடுத்தபடி படுத்தாள். சற்றுமுன் அவன் சொன்னதே காதில் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது!

டுத்தநாள் நல்லபடியாக அங்கு போய் சேர்ந்துவிட்டதாக அசோக் அழைத்து சொன்னான். டெனியும் தகப்பனோடு கதைத்தது மாத்திரமல்லாமல், யாமினியிடம் போனை கொடுக்கச் சொல்லி கதைத்தது வேறு யாமினிக்கு சந்தோசமாக இருந்தது. அதன்பிறகு தயாராகி மூவருமாக கடைக்குச் சென்று வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினர்.

ஹாலுக்கு பொறுத்தமாய் பிரம்பு நாற்காலி செட், ரூமுக்கு சின்னதாய் ஒரு கப்போர்ட், கிச்சனுக்கு தேவையான பொருட்கள் என்று கச்சிதமாய் அவள் தெரிவு செய்ததை பார்க்கையில் மனதுக்கு நிறைவாய் உணர்ந்தான் விக்ரம்.

அன்று மதிய உணவை கடையில் முடித்துவிட்டு வரும்போது, “போகேக்க காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு போனா இரவுக்கு நானே சமச்சிடுவன்.” என்றாள் அவள்.

சரியென்று சென்று அன்றைய இரவுக்காக, ரொட்டிக்கு மாவும், தேங்காய், செத்தல் மிளகாய் என்று மரக்கறியோடு சேர்த்து வாங்கிக்கொண்டாள்.

வீடு வந்ததுமே, அதற்காகவே காத்திருந்தவன்போல் அசோக் அழைத்தான்.

“என்னடா? ஆபீசுக்கு போனியா?”

“அதெல்லாம் போய் பார்த்திட்டு வந்திட்டன். நீ முதல் பேஸ்புக் பார்!” நக்கலாக சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டான் அவன்.

‘என்ன இவன்.. வேலைய பற்றி ஒண்டும் சொல்லாம பேஸ்புக் பாக்கச் சொல்றான்..’ என்றபடி, லாப்டாப்பில் முகப்புத்தகத்துக்குள் நுழைந்து தன் சாவி கொண்டு திறந்தான்.

திறந்ததுமே வந்தது, “என்னுடைய மிகப்பெரிய கடமை சந்தோசமாக முடிந்தது!” என்கிற டெனிஸின் போஸ்டே!

முறுவல் அரும்ப, பார்வையை கீழே ஓட்டினான்.

“என்ர பாப்ஸ் திருமணம்!” என்றதின் கீழே இவர்களின் திருமண புகைப்படம்!

அதுவும் சரியாக யாமினியின் கழுத்தில் இவன் தாலியை கட்டும்போது எடுத்தது!

அதைக்கண்டு ஒருகணம் இனிமையாக அதிர்ந்து அடுத்தகணம் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். கொஞ்சம் வெக்கமாகக் கூட போயிற்று!

யார் யாருக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பது? வெள்ளை மனம் கொண்ட பிள்ளை அதை பேஸ்புக்கில் வேறு போட்டுவிட்டான்!

புன்சிரிப்புடன் விழிகளை அந்தப் புகைப்படத்திலேயே நிறுத்திவைத்தான். அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது, தாலியை கட்டுகையில் தலை குனிந்திருந்தாலும், ஆழ்கடல் போன்று அழகிய விழிகளை மட்டுமே உயர்த்தி அவள் அவனைப் பார்த்ததும், அந்த விழிகள் அவனிடம் வீசிய சாரலையும்!

அந்தச் சாரல் இப்போதும் நெஞ்சுக்குள் வீச, படத்தையே பார்த்திருந்தான். கையிலிருந்த மவுஸ் அவளின் முகத்தை சுற்றிச் சுற்றியே வட்டமடிக்க, சின்னதாக சிரித்துக்கொண்டான்.

படத்துக்கு கீழே.. கொஞ்சம் சிரிக்கும் ஸ்மைலிகள், வாழ்த்துக்களை சொல்லும் ஸ்மைலிகள், ஆணும் பெண்ணுமாய் நிற்கும் ஸ்மைலிகள்  பரவிக் கிடக்க அதற்கு பிறகு கண்ணை ஓட்டியவனின் முகம் உண்மையிலேயே சிவந்து போனது.

“பாப்ஸ்.. எனக்கு இன்னொரு தங்கை வேணும். கெதியா பெத்துக்குடு. அவளை நானே வளக்கோணும்.” என்று போட்டிருந்தான் அவன் மகன்.

“கடவுளே மானத்தை வாங்கிட்டானே..” என்றபடி தலையை கோதிக்கொடுத்தான். இதழ்களில் அடக்கமாட்டாத சிரிப்பு!

சமையலை முடித்து, சந்தனாவுக்கு உணவை ஊட்டி, உடம்பு கழுவி, வேறு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்த யாமினி, ‘யாரோட கதைக்கிறார்?’ என்பதாக அவனை பார்த்தாள்.

‘என்னட்டத்தான் ஏதும் சொன்னாரோ?’ கேள்வியாக அவள் பார்க்க,

“அது இங்க!” என்றான் லாப்டாப்பை காட்டி.

அவளும் அங்கே கண்ணை ஓட்ட, இவர்களின் திருமணப் படம்.

‘யார் போட்டது?’ என்று கிட்ட வந்து பார்த்தாள்.

டெனிஸ். அவன் மேலே எழுதியைதை படித்ததும் அவள் இதழ்களிலும் சின்னப் புன்னகை ஒட்டிக்கொள்ள விக்ரமை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

‘நான் நினச்சதுபோல அப்பாவும் மகனும் நல்ல க்ளோஸ் போல..’ எண்ணிக்கொண்டே.. கீழே பார்வையை ஓட்டியவள் முகம் குப்பென்று சிவந்து போனது.

வேகமாக அவனைத்தான் பார்த்தாள். அவன் சிவந்து கிடந்த இவள் முகத்தை கண்களில் சிரிப்போடு ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். ஐயோ…! வெட்கத்தில் அவளுக்கும் சிரிப்புப் பொங்க அதை அடக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடியே போனாள் யாமினி.

இவனோ.. திரும்பி லாப்டாப்பை பார்த்தான். தலைகுனிந்து அவன் தாலியை வாங்கும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், முகம் முழுக்க சிரிப்பும் வெட்கமுமாக ஓடியவள் தான் கண்ணுக்குள்ளேயே நின்றாள்.

அவர்கள் வீட்டு காலிங் பெல் அழைக்கவும் போய் கதவைத் திறந்தான். மதியம் அவர்கள் வாங்கிய பொருட்கள் லாரியில் வந்திறங்கியது. கொண்டுவந்தவர்களின் உதவியுடன் அனைத்தையும் ஒழுங்கு படுத்தி வைத்துவிட்டு, கேட்டதற்கு மேலே போட்டுக் கொடுக்கவும் அவர்களும் சந்தோசமாகவே வாங்கிக்கொண்டு சென்றனர்.

“இனி எல்லாத்தையும் எடுத்து வை” என்றான் யாமினியிடம்.

அவளும் அதுவரை சூட்கேசுக்குள்ளேயே கிடந்த உடைகளை எடுத்து கப்போர்ட்டுக்குள் வைக்கவும், இவன் அசோக்குக்கு அழைத்தான்.

அவனிடம் வேலை விசயங்களை கேட்டு தெரிந்துவிட்டு வைத்தவனுக்கு விரைவிலேயே தான் அங்கு போவதுதான் நல்லது என்று பட்டது.

‘அதுக்கு முதல் யாமினிய நாளைக்கு டொச் கிளாசுக்கு சேர்த்து விடவேணும். இவள் கிளாசுக்கு போனா.. செல்லம்மாவ என்ன செய்றது?’

அசோக்கின் மாமிக்கு அழைத்தான்.

“என்னப்பா வீடெல்லாம் வசதியா இருக்கா?” அவர் விசாரித்தார்.

“எல்லாம் நல்லாருக்கு அம்மா. பாதுகாப்பான இடம். தெரியாத ஊர்ல தனியா இருக்கப்போறா.. இடம் எப்படியோ எண்டு பயந்தனான். ஆனா, மக்கள் புழங்குற இடமா பாத்து தந்திருக்கிறீங்க.” என்றான் நன்றியோடு.

“அதுக்கு என்னப்பா.. சொந்தம் எண்டு இருக்கிறது இதுக்குத்தானே!” என்று பெருந்தன்மையோடு அவர் சொல்ல,

“இன்னுமொரு உதவி வேணுமே அம்மா” என்று விஷயத்தை சொன்னான்.

“அதுக்கு என்ன.. எனக்கு நம்பிக்கையான ஒரு அம்மா இங்க இருக்கிறா. அவவ  அனுப்பி வைக்கிறன்.” என்று அதற்கும் இலகுவாக தீர்வு சொன்னார் அவர்.

நன்றி சொல்லி இவன் அழைப்பை துண்டிக்க, “சந்து! அம்மாவ வேல செய்ய விடு. அங்கால போ!” என்று யாமினி மகளோடு மல்லுக்கட்டுவது கேட்டது.

இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப, “செல்லம்மா.. என்ன செய்றீங்க?” கேட்டுக்கொண்டே அறைக்கு நடந்தான்.

அங்கு அவன் மகளோ, சூட்கேசுக்குள் ஏறுவதும் இறங்குவதும், அதோடு உடைகளை எடுத்து தன் மேலே போட்டுக்கொள்வதும், தூக்கி எறிவதுமாக தாயை வேளை செய்யவிடாமல் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளின் சேட்டைகளை ரசித்துச் சிரித்தவாறே, “அம்மாக்கு ஹெல்ப் பண்றாளா என்ர செல்லம்! நீங்க வாங்க நாங்க டிவி பாப்பம்.” என்று அவளை தூக்கிக்கொண்டு ஹாலுக்குள் சென்று அமர்ந்துகொண்டான்.

வீட்டோடு இருந்த டிவியில் ‘டெலிடபீஸ்’ போட்டுவிட, அவனின் செல்லப் பெண்ணோ அவன் மடியில் இருந்தவாறே பார்த்திருந்தவள், சற்று நேரத்திலேயே உறங்கி இருந்தாள்.

“இதுக்குத்தான் அம்மாவ போட்டு அந்தப் பாடு படுத்தினீங்களா செல்லம்..” என்றவாறு அவளை தூக்கிக்கொண்டுபோய் கட்டிலில் கிடத்தினான். வெளியே செல்ல எழுந்தவன், திறந்திருந்த கப்போர்ர்த்டை பார்த்தான். சீராக உடைகளை அவள் அடுக்கிக்கொண்டு இருந்தாலும், உடைகள் இருந்த தட்டுக்களை விட வெறுமையாக இருந்த தட்டுக்களே அதிகம்.

டுத்தநாள் காலையிலேயே மனைவி மகளை கூட்டிக்கொண்டு போய் உடைகள் எடுத்துக் கொடுத்தான். மகளுக்கு டையப்பர் வாங்கி கொடுத்தான். செலவு என்று அவள் இவ்வளவு நாட்களும் துணிதான் பாவித்தாள். சந்தனாவுக்கோ டையப்பர் வெகு இலகுவாக இருக்க.. அவளின் உற்சாகம் இன்னொரு படி மேலேறியது. வெயில் பட்டு தன் பெண் கறுத்துவிடக் கூடாது என்று குடையோடு கிண்டர் வண்டில் ஒன்று வாங்கினான்.

விதம் விதமான தொப்பிகள்.. கூலிங் கிளாஸ். விளையாட்டு கிட்சென் செட், பார்பி பொம்மைகள், அது இது என்று சந்தனா அதுவரை பார்த்தே அறியாத பொருட்களை எல்லாம் வாங்கினான்.

சில நேரங்களில் இவளுக்கே தோன்றிவிடும், எப்படி இவனால் இந்தளவு பாசத்தை வைக்க முடிகிறது என்று. அந்தளவுக்கு சந்தனா செல்லப்பெண்ணாகி போனாள் அவனுக்கு. ஏன் சந்தனா என்றுகூட அவன் சொன்னது கிடையாது. செல்லம்மா தான். இல்லையோ செல்லம். அவளும் “ப்பா ப்பா..” என்று இப்போதெல்லாம் எல்லாத்துக்கும் அப்பாதான். அம்மா என்று ஒருத்தி இருப்பதே நினைவில்லை.

பாலுக்கு அப்பா சாப்பாட்டுக்கு அப்பா.. உறங்க அப்பா ஏன் முழித்ததும் அவள் தேடுவதும் அப்பாவைத்தான்! சில நேரங்களில் டயப்பர் மாத்துவது கூட அப்பாதான்!

இவள் தான் பதறிப்போய், “ஐயோ இதெல்லாம் நீங்க ஏன் செய்றீங்க?” என்று வந்தாலும், “என்ர மகளுக்கு நான் செய்றன். நீ இதுல தலையிடாத” என்றுவிடுவான்.

அவளையும் விட்டு வைக்கவில்லை அவன். தோட்டவேலையில் காய்ந்திருந்த கைகளை, கால்களை கண்டுவிட்டு மேனிக்குயூர் பெடிக்கியூர் என்று கூட்டிப் போனான். முகத்துக்கும் பேஷியல் அது இது என்று யாமினிக்கும் தான் என்னவோ புதிதாக பிறந்துவிட்ட உணர்வு. வறண்டு கிடந்த பாலைவனத்தில் சடசடவென்று பூக்களும் காய்களும் கனிகளும் காய்த்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்.. அப்படியிருந்தாள் அவள்!

அப்படியே டொச் வகுப்புக்கும் சேர்த்துவிட்டான். சரளமாக அவன் டொச் பேசி சேர்த்துவிட்டதில் அவளுக்கு சற்றே நிம்மதியும் கூட.

“எனக்கு ஒண்டும் தெரியாது. வடிவா சொல்லித் தரச்சொல்லி சொல்லுங்கோ..” என்று அவன் காதைக் கடித்தாள் யாமினி.

“தெரியாட்டி தானே இங்க வருவீனம். தெரிஞ்சவே ஏன் வர?” விஷமச் சிரிப்போடு சொன்னான் விக்ரம்.

‘என்ன சொன்னாலும் ஒரு நொள்ள சொல்லிடுவான்.. இவனோட மனுசர் படுற பாடு..’

“படிக்காட்டி திட்டக்கூடாது எண்டும் சொல்லுங்கோ.. பிறகு நான் வரமாட்டன் நீங்கதான் வந்து எனக்காக படிச்சு டெஸ்ட் எழுதுவீங்க சொல்லீட்டன்” என்றாள் மிரட்டலாக.

அவள் பேச்சில் எழுந்த முறுவலோடு அவளை சுற்றிக் கையை போட்டபடி, “ஒழுங்கா படிக்காட்டி நாலு போட்டு படிக்க வைங்கோ. நான் ஏன் எண்டும் கேக்கமாட்டன்” என்றான் ஆசிரியை பெண்மணியிடம்.

திடுக்கிட்டுப்போய் இவள் இவனை முறைக்க, அவரோ சிரித்துவிட்டு, “அப்படியெல்லாம் நாங்க நடக்கமாட்டோம். இதுவும் கஷ்டம் இல்லை மிசஸ் விக்ரம். ஆரம்ப அறிவு இருக்கா எண்டுதான் டெஸ்ட்டிலும் பாப்பீனம்” என்றார் அவளிடம்.

அப்பாடி! அவ்வளவுதானா என்றிருந்தது யாமினிக்கு!