நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 9

அத்தியாயம் 9

அன்று மதியம்போல், அசோக்கின் மாமி வீட்டில் யாமினி பிள்ளைகளை விட்டுவிட்டு அசோக்குடன் சென்று வீட்டை விக்ரம் பார்த்துவந்தான். மூன்றுமாடி கட்டிடத்தில் இரண்டாவது மாடியில் ஒரு அறை, ஹால், கிச்சன், பாத்ரூம் என்று கச்சிதமான வீடு. சின்னதாய் பால்கனி வேறு! அங்கிருந்த பெரும்பாலானோர் இவளை போலவே, கணவன் வெளிநாட்டில் இருக்க அங்கே தங்கி இருந்தார்கள். பக்கத்திலும் குடிமனைகள். பாதுகாப்பான இடம். மிக திருப்தியாக இருந்தது. சற்று தூரத்தில் கடற்கரை வேறு! சுற்று வட்டாரத்தை சுற்றி பார்த்தார்கள், கடைகள், சின்னதாக பார்க், ஒரு கோவில் என்று எல்லாமே வசதியாகவும் இருந்தது.

வீட்டுக்காரரிடம் திறப்பை வாங்கி, கொண்டுவந்த பொருட்களை அந்த வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, அன்றிரவு பிளைட் என்பதால் அசோக்கையும் டெனினிசையும் வழியனுப்ப எல்லோருமாக புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

விமானநிலையத்தில், “பாப்ஸ்.. பாய்!” என்று எப்படி அவனை அணைத்து விடுவித்தானோ, அப்படியே, “யாம்ஸ் பாய்!” என்று அவளிடமும் அணைத்து விடைபெற்றான் டெனிஸ்.

சந்தனாவிடம் மட்டும், “ஹேய் பார்பி! கெதியா அங்க வா.. உனக்கு அண்ணா ஒரு ரூம் பார்பி ரூம் மாதிரியே ரெடி பண்ணி வைக்கிறன்.” என்று பெரிய மனிதனாக சொல்லிச் சென்றான்.

அவளை தங்கையாக ஏற்றவன் என்னை அன்னையாக ஏற்க வேண்டும் என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டாள் யாமினி.

அசோக்கும் நண்பனை அணைத்து விடைபெற்று விட்டு, “சும்மா சும்மா எல்லாத்துக்கும் அதட்டுவான், நீ பயப்படாத. ஏதாவது சேட்டை விட்டான் எண்டா என்னட்ட சொல்லு. இவன ஒரு கை நான் பாக்கிறன்.” என்று பெரிதாக யாமினியிடம் அளந்தான்.

“நீ பாக்கிற நேரம் பார். இப்ப போடா! ப்ளைட் அங்க எடுக்கப் போறான்.” என்று அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டான் விக்ரம்.

அவர்கள் புறப்பட்டதும், இரவு உணவையும் கடையில் முடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு சென்றதும் யாமினிக்குள் ஒருவித தடுமாற்றம்!

திருமணம் ஆனதிலிருந்து எல்லோருடனும் கூட இருந்துவிட்டு, இப்போது அவனும் அவளுமாக மட்டும் என்கையில்.. மகள் கூடவே இருந்தாள் தான் என்றாலும் ஒருவிதமாக படபடப்பாக உணர்ந்தாள்.

அப்படி எதுவும் விக்ரமுக்கு இல்லை போலும். உடை மாற்றிக் கொண்டவன் உறக்கத்துக்கு அழுத மகளை, “நான் பாக்கிறேன்” என்று வாங்கிக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றான்.

அதன் பிறகுதான் வீட்டை இன்னுமே நன்றாக சுற்றிப் பார்த்தாள் யாமினி.

“என்னென்ன வாங்கோணும் எண்டு லிஸ்ட் போட்டுவை, நாளைக்கு போகலாம்.” என்று விக்ரம் சொல்லி இருந்தான்.

எனவே ஆறுமாதத்துக்கு தேவையானதாக என்ன வாங்கலாம்.. அதை எங்கே வைக்கலாம் என்று வீட்டை ஆராய்ந்தாள்.

ஓரளவுக்கு தனக்கு தெரிந்தது, தேவை என்று பட்டவைகளை குறித்துக்கொண்டாள்.

‘எல்லாம் சரியா எண்டு அவரையும் கேட்டுட்டு வாங்கோணும். .’ இதை மனதில் குறித்துக்கொண்டாள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிக்கிட்டதில் இருந்து ஒழுங்கான நித்திரை இல்லாததாலோ என்னவோ, அவள் கண்களையும் உறக்கம் மெல்லத் தழுவமுயல, போனவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று மெல்லச் சென்று எட்டிப் பார்த்தாள்.

பார்த்தவளால் அவர்களிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றவே முடியவில்லை. முதுகுக்கு ஒரு தலையணையை கொடுத்து கால்களை நீட்டி விக்ரம் சாய்ந்து இருக்க, அவன் மடியில் சந்தனா இரு பக்கமும் கால்களை போட்டு, அவனை தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் கட்டி அணைத்தபடி மார்பில் தலைசாய்த்து உறங்கி இருந்தாள். இவனும் அவளை இரு கைகளாலும் அணைத்தபடி கண் மூடிச் சாய்ந்திருந்தான்.

இமைக்கவும் மறந்து பார்த்தாள். ஒரு ராணியை போன்று மகள் துயிலும் அழகில் மனம் தொலைந்துபோனது!

அவளை கட்டிலில் போடுவோமோ என்று யோசித்தாலும் அந்த அழகிய கவிதையை கலைக்க மனம் வராமல் அவள் வெளியே செல்லத் திரும்பவும் தான் கண்டாள், விக்ரம் கண்களை திறந்து அவளையே பார்த்திருப்பதை.

இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இதுதான் நடக்கிறது. அவன் கண்களை சந்தித்தாலே இவளால் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை.

அவள் வெளியே செல்ல திரும்பவும், நேரத்தை திரும்பி பார்த்துவிட்டு “நீயும் வந்து படு!” என்றான் அவன்.

மெல்ல நடந்து சென்று மற்றப் பக்கமாக அமர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் சின்னதாய் நடுக்கம். பார்வை மகளிடம் செல்ல, அதைக் கண்டு அவனும் சந்தனாவை பார்த்தான். ஆழ்ந்த உறக்கம் நிம்மதியாக அவளை தழுவி இருந்தது. மென்மையாக புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் ஜனிக்க, மகளின் முடிக் கற்றைகளை கோதிவிட்டான் விக்ரம்.

“ரெண்டு நாளா அலைந்ததுல களைச்சே போய்ட்டா!” என்றான் தன் செல்லம்மாவிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றாமல்.

“ம்ம்.. நேற்றும் ஏனோ ஒழுங்கா படுக்கேல்ல.. சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்தவள்.”

மகளை பற்றிய பேச்சு இருவருக்கும் இயல்பாகவே வந்தது. நடுவிலே அவள் தலையணையை வைக்க, அவளை கிடத்தினான் விக்ரம்.

போர்வையை எடுத்து அவள் போர்த்திவிட, அவன் தன் தலையணையை ஒழுங்காக எடுத்துப் போட்டுவிட்டுச் சரிய, அதன்பிறகுதான் மூச்சே வந்தது அவளுக்கு.

அவனறியாமல் மூச்சை இழுத்துவிட்டாள்.

“காட்டுமிராண்டி மாதிரி ஒரேயடியா பாஞ்சிருவன் எண்டு நினைச்சியோ?” என்றான் கேலியாக.

‘ஐயோ.. எத நினச்சாலும் கண்டு பிடிக்கிறாரே..’ பரிதாபமாக அவள் பார்க்க,

“கொஞ்ச நாள் போகட்டும். எல்லாம் தானா நடக்கும். நமக்கு ஒண்டும் இது புதுசு இல்லையே.” என்றான் அவளையே பார்த்தவாறு.

அதுவே போதுமாக இருந்தது யாமினிக்கு. மனதின் பதட்டம் அடங்க ஒரு பக்கமாக சரிந்து தலைக்கு கைகளை கொடுத்தபடி படுத்தாள். சற்றுமுன் அவன் சொன்னதே காதில் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது!

டுத்தநாள் நல்லபடியாக அங்கு போய் சேர்ந்துவிட்டதாக அசோக் அழைத்து சொன்னான். டெனியும் தகப்பனோடு கதைத்தது மாத்திரமல்லாமல், யாமினியிடம் போனை கொடுக்கச் சொல்லி கதைத்தது வேறு யாமினிக்கு சந்தோசமாக இருந்தது. அதன்பிறகு தயாராகி மூவருமாக கடைக்குச் சென்று வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினர்.

ஹாலுக்கு பொறுத்தமாய் பிரம்பு நாற்காலி செட், ரூமுக்கு சின்னதாய் ஒரு கப்போர்ட், கிச்சனுக்கு தேவையான பொருட்கள் என்று கச்சிதமாய் அவள் தெரிவு செய்ததை பார்க்கையில் மனதுக்கு நிறைவாய் உணர்ந்தான் விக்ரம்.

அன்று மதிய உணவை கடையில் முடித்துவிட்டு வரும்போது, “போகேக்க காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு போனா இரவுக்கு நானே சமச்சிடுவன்.” என்றாள் அவள்.

சரியென்று சென்று அன்றைய இரவுக்காக, ரொட்டிக்கு மாவும், தேங்காய், செத்தல் மிளகாய் என்று மரக்கறியோடு சேர்த்து வாங்கிக்கொண்டாள்.

வீடு வந்ததுமே, அதற்காகவே காத்திருந்தவன்போல் அசோக் அழைத்தான்.

“என்னடா? ஆபீசுக்கு போனியா?”

“அதெல்லாம் போய் பார்த்திட்டு வந்திட்டன். நீ முதல் பேஸ்புக் பார்!” நக்கலாக சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டான் அவன்.

‘என்ன இவன்.. வேலைய பற்றி ஒண்டும் சொல்லாம பேஸ்புக் பாக்கச் சொல்றான்..’ என்றபடி, லாப்டாப்பில் முகப்புத்தகத்துக்குள் நுழைந்து தன் சாவி கொண்டு திறந்தான்.

திறந்ததுமே வந்தது, “என்னுடைய மிகப்பெரிய கடமை சந்தோசமாக முடிந்தது!” என்கிற டெனிஸின் போஸ்டே!

முறுவல் அரும்ப, பார்வையை கீழே ஓட்டினான்.

“என்ர பாப்ஸ் திருமணம்!” என்றதின் கீழே இவர்களின் திருமண புகைப்படம்!

அதுவும் சரியாக யாமினியின் கழுத்தில் இவன் தாலியை கட்டும்போது எடுத்தது!

அதைக்கண்டு ஒருகணம் இனிமையாக அதிர்ந்து அடுத்தகணம் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். கொஞ்சம் வெக்கமாகக் கூட போயிற்று!

யார் யாருக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பது? வெள்ளை மனம் கொண்ட பிள்ளை அதை பேஸ்புக்கில் வேறு போட்டுவிட்டான்!

புன்சிரிப்புடன் விழிகளை அந்தப் புகைப்படத்திலேயே நிறுத்திவைத்தான். அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது, தாலியை கட்டுகையில் தலை குனிந்திருந்தாலும், ஆழ்கடல் போன்று அழகிய விழிகளை மட்டுமே உயர்த்தி அவள் அவனைப் பார்த்ததும், அந்த விழிகள் அவனிடம் வீசிய சாரலையும்!

அந்தச் சாரல் இப்போதும் நெஞ்சுக்குள் வீச, படத்தையே பார்த்திருந்தான். கையிலிருந்த மவுஸ் அவளின் முகத்தை சுற்றிச் சுற்றியே வட்டமடிக்க, சின்னதாக சிரித்துக்கொண்டான்.

படத்துக்கு கீழே.. கொஞ்சம் சிரிக்கும் ஸ்மைலிகள், வாழ்த்துக்களை சொல்லும் ஸ்மைலிகள், ஆணும் பெண்ணுமாய் நிற்கும் ஸ்மைலிகள்  பரவிக் கிடக்க அதற்கு பிறகு கண்ணை ஓட்டியவனின் முகம் உண்மையிலேயே சிவந்து போனது.

“பாப்ஸ்.. எனக்கு இன்னொரு தங்கை வேணும். கெதியா பெத்துக்குடு. அவளை நானே வளக்கோணும்.” என்று போட்டிருந்தான் அவன் மகன்.

“கடவுளே மானத்தை வாங்கிட்டானே..” என்றபடி தலையை கோதிக்கொடுத்தான். இதழ்களில் அடக்கமாட்டாத சிரிப்பு!

சமையலை முடித்து, சந்தனாவுக்கு உணவை ஊட்டி, உடம்பு கழுவி, வேறு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்த யாமினி, ‘யாரோட கதைக்கிறார்?’ என்பதாக அவனை பார்த்தாள்.

‘என்னட்டத்தான் ஏதும் சொன்னாரோ?’ கேள்வியாக அவள் பார்க்க,

“அது இங்க!” என்றான் லாப்டாப்பை காட்டி.

அவளும் அங்கே கண்ணை ஓட்ட, இவர்களின் திருமணப் படம்.

‘யார் போட்டது?’ என்று கிட்ட வந்து பார்த்தாள்.

டெனிஸ். அவன் மேலே எழுதியைதை படித்ததும் அவள் இதழ்களிலும் சின்னப் புன்னகை ஒட்டிக்கொள்ள விக்ரமை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

‘நான் நினச்சதுபோல அப்பாவும் மகனும் நல்ல க்ளோஸ் போல..’ எண்ணிக்கொண்டே.. கீழே பார்வையை ஓட்டியவள் முகம் குப்பென்று சிவந்து போனது.

வேகமாக அவனைத்தான் பார்த்தாள். அவன் சிவந்து கிடந்த இவள் முகத்தை கண்களில் சிரிப்போடு ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். ஐயோ…! வெட்கத்தில் அவளுக்கும் சிரிப்புப் பொங்க அதை அடக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடியே போனாள் யாமினி.

இவனோ.. திரும்பி லாப்டாப்பை பார்த்தான். தலைகுனிந்து அவன் தாலியை வாங்கும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், முகம் முழுக்க சிரிப்பும் வெட்கமுமாக ஓடியவள் தான் கண்ணுக்குள்ளேயே நின்றாள்.

அவர்கள் வீட்டு காலிங் பெல் அழைக்கவும் போய் கதவைத் திறந்தான். மதியம் அவர்கள் வாங்கிய பொருட்கள் லாரியில் வந்திறங்கியது. கொண்டுவந்தவர்களின் உதவியுடன் அனைத்தையும் ஒழுங்கு படுத்தி வைத்துவிட்டு, கேட்டதற்கு மேலே போட்டுக் கொடுக்கவும் அவர்களும் சந்தோசமாகவே வாங்கிக்கொண்டு சென்றனர்.

“இனி எல்லாத்தையும் எடுத்து வை” என்றான் யாமினியிடம்.

அவளும் அதுவரை சூட்கேசுக்குள்ளேயே கிடந்த உடைகளை எடுத்து கப்போர்ட்டுக்குள் வைக்கவும், இவன் அசோக்குக்கு அழைத்தான்.

அவனிடம் வேலை விசயங்களை கேட்டு தெரிந்துவிட்டு வைத்தவனுக்கு விரைவிலேயே தான் அங்கு போவதுதான் நல்லது என்று பட்டது.

‘அதுக்கு முதல் யாமினிய நாளைக்கு டொச் கிளாசுக்கு சேர்த்து விடவேணும். இவள் கிளாசுக்கு போனா.. செல்லம்மாவ என்ன செய்றது?’

அசோக்கின் மாமிக்கு அழைத்தான்.

“என்னப்பா வீடெல்லாம் வசதியா இருக்கா?” அவர் விசாரித்தார்.

“எல்லாம் நல்லாருக்கு அம்மா. பாதுகாப்பான இடம். தெரியாத ஊர்ல தனியா இருக்கப்போறா.. இடம் எப்படியோ எண்டு பயந்தனான். ஆனா, மக்கள் புழங்குற இடமா பாத்து தந்திருக்கிறீங்க.” என்றான் நன்றியோடு.

“அதுக்கு என்னப்பா.. சொந்தம் எண்டு இருக்கிறது இதுக்குத்தானே!” என்று பெருந்தன்மையோடு அவர் சொல்ல,

“இன்னுமொரு உதவி வேணுமே அம்மா” என்று விஷயத்தை சொன்னான்.

“அதுக்கு என்ன.. எனக்கு நம்பிக்கையான ஒரு அம்மா இங்க இருக்கிறா. அவவ  அனுப்பி வைக்கிறன்.” என்று அதற்கும் இலகுவாக தீர்வு சொன்னார் அவர்.

நன்றி சொல்லி இவன் அழைப்பை துண்டிக்க, “சந்து! அம்மாவ வேல செய்ய விடு. அங்கால போ!” என்று யாமினி மகளோடு மல்லுக்கட்டுவது கேட்டது.

இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப, “செல்லம்மா.. என்ன செய்றீங்க?” கேட்டுக்கொண்டே அறைக்கு நடந்தான்.

அங்கு அவன் மகளோ, சூட்கேசுக்குள் ஏறுவதும் இறங்குவதும், அதோடு உடைகளை எடுத்து தன் மேலே போட்டுக்கொள்வதும், தூக்கி எறிவதுமாக தாயை வேளை செய்யவிடாமல் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளின் சேட்டைகளை ரசித்துச் சிரித்தவாறே, “அம்மாக்கு ஹெல்ப் பண்றாளா என்ர செல்லம்! நீங்க வாங்க நாங்க டிவி பாப்பம்.” என்று அவளை தூக்கிக்கொண்டு ஹாலுக்குள் சென்று அமர்ந்துகொண்டான்.

வீட்டோடு இருந்த டிவியில் ‘டெலிடபீஸ்’ போட்டுவிட, அவனின் செல்லப் பெண்ணோ அவன் மடியில் இருந்தவாறே பார்த்திருந்தவள், சற்று நேரத்திலேயே உறங்கி இருந்தாள்.

“இதுக்குத்தான் அம்மாவ போட்டு அந்தப் பாடு படுத்தினீங்களா செல்லம்..” என்றவாறு அவளை தூக்கிக்கொண்டுபோய் கட்டிலில் கிடத்தினான். வெளியே செல்ல எழுந்தவன், திறந்திருந்த கப்போர்ர்த்டை பார்த்தான். சீராக உடைகளை அவள் அடுக்கிக்கொண்டு இருந்தாலும், உடைகள் இருந்த தட்டுக்களை விட வெறுமையாக இருந்த தட்டுக்களே அதிகம்.

டுத்தநாள் காலையிலேயே மனைவி மகளை கூட்டிக்கொண்டு போய் உடைகள் எடுத்துக் கொடுத்தான். மகளுக்கு டையப்பர் வாங்கி கொடுத்தான். செலவு என்று அவள் இவ்வளவு நாட்களும் துணிதான் பாவித்தாள். சந்தனாவுக்கோ டையப்பர் வெகு இலகுவாக இருக்க.. அவளின் உற்சாகம் இன்னொரு படி மேலேறியது. வெயில் பட்டு தன் பெண் கறுத்துவிடக் கூடாது என்று குடையோடு கிண்டர் வண்டில் ஒன்று வாங்கினான்.

விதம் விதமான தொப்பிகள்.. கூலிங் கிளாஸ். விளையாட்டு கிட்சென் செட், பார்பி பொம்மைகள், அது இது என்று சந்தனா அதுவரை பார்த்தே அறியாத பொருட்களை எல்லாம் வாங்கினான்.

சில நேரங்களில் இவளுக்கே தோன்றிவிடும், எப்படி இவனால் இந்தளவு பாசத்தை வைக்க முடிகிறது என்று. அந்தளவுக்கு சந்தனா செல்லப்பெண்ணாகி போனாள் அவனுக்கு. ஏன் சந்தனா என்றுகூட அவன் சொன்னது கிடையாது. செல்லம்மா தான். இல்லையோ செல்லம். அவளும் “ப்பா ப்பா..” என்று இப்போதெல்லாம் எல்லாத்துக்கும் அப்பாதான். அம்மா என்று ஒருத்தி இருப்பதே நினைவில்லை.

பாலுக்கு அப்பா சாப்பாட்டுக்கு அப்பா.. உறங்க அப்பா ஏன் முழித்ததும் அவள் தேடுவதும் அப்பாவைத்தான்! சில நேரங்களில் டயப்பர் மாத்துவது கூட அப்பாதான்!

இவள் தான் பதறிப்போய், “ஐயோ இதெல்லாம் நீங்க ஏன் செய்றீங்க?” என்று வந்தாலும், “என்ர மகளுக்கு நான் செய்றன். நீ இதுல தலையிடாத” என்றுவிடுவான்.

அவளையும் விட்டு வைக்கவில்லை அவன். தோட்டவேலையில் காய்ந்திருந்த கைகளை, கால்களை கண்டுவிட்டு மேனிக்குயூர் பெடிக்கியூர் என்று கூட்டிப் போனான். முகத்துக்கும் பேஷியல் அது இது என்று யாமினிக்கும் தான் என்னவோ புதிதாக பிறந்துவிட்ட உணர்வு. வறண்டு கிடந்த பாலைவனத்தில் சடசடவென்று பூக்களும் காய்களும் கனிகளும் காய்த்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்.. அப்படியிருந்தாள் அவள்!

அப்படியே டொச் வகுப்புக்கும் சேர்த்துவிட்டான். சரளமாக அவன் டொச் பேசி சேர்த்துவிட்டதில் அவளுக்கு சற்றே நிம்மதியும் கூட.

“எனக்கு ஒண்டும் தெரியாது. வடிவா சொல்லித் தரச்சொல்லி சொல்லுங்கோ..” என்று அவன் காதைக் கடித்தாள் யாமினி.

“தெரியாட்டி தானே இங்க வருவீனம். தெரிஞ்சவே ஏன் வர?” விஷமச் சிரிப்போடு சொன்னான் விக்ரம்.

‘என்ன சொன்னாலும் ஒரு நொள்ள சொல்லிடுவான்.. இவனோட மனுசர் படுற பாடு..’

“படிக்காட்டி திட்டக்கூடாது எண்டும் சொல்லுங்கோ.. பிறகு நான் வரமாட்டன் நீங்கதான் வந்து எனக்காக படிச்சு டெஸ்ட் எழுதுவீங்க சொல்லீட்டன்” என்றாள் மிரட்டலாக.

அவள் பேச்சில் எழுந்த முறுவலோடு அவளை சுற்றிக் கையை போட்டபடி, “ஒழுங்கா படிக்காட்டி நாலு போட்டு படிக்க வைங்கோ. நான் ஏன் எண்டும் கேக்கமாட்டன்” என்றான் ஆசிரியை பெண்மணியிடம்.

திடுக்கிட்டுப்போய் இவள் இவனை முறைக்க, அவரோ சிரித்துவிட்டு, “அப்படியெல்லாம் நாங்க நடக்கமாட்டோம். இதுவும் கஷ்டம் இல்லை மிசஸ் விக்ரம். ஆரம்ப அறிவு இருக்கா எண்டுதான் டெஸ்ட்டிலும் பாப்பீனம்” என்றார் அவளிடம்.

அப்பாடி! அவ்வளவுதானா என்றிருந்தது யாமினிக்கு!

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 4

Valentines-day-images188-1

 

அன்று, மாலை மங்கும் நேரத்தில் மகளும் அவளும் திரும்பி வந்தனர். அன்று மட்டுமல்ல சில நேரங்களில் காலையில் போய் மதியம் வந்தாள். சில நேரங்களில் முற்பகல் போய் மாலையில் வந்தாள்.

சில நாட்களாக கவனித்துவிட்டு, “எங்கடா போறா ஒவ்வொரு நாளும்?” என்று அசோக்கிடம் விசாரித்தான்.

“தோட்ட வேலைக்கு மச்சான். சாப்பிட காசு வேணுமே.”

“என்னடா சொல்ற?”

அதிர்ச்சியாக போயிற்று விக்ரமுக்கு.

“அப்ப அந்த குழந்த..?”

“அதுக்கு என்ன.. தாய்க்கு பக்கத்துலையே விளையாடும். இந்த பிள்ளையும் அத வேற யாரிட்டையும் விடாது. மகளை யாரிட்டையும் விடக்கூடாது எண்டுதான் படிச்சிருந்தும் தோட்ட வேலைக்கு போகுதாம். அங்க என்றால் குழந்தைய பக்கத்திலையே வச்சிக்கொண்டு வேல பாக்கலாம் தானே.”

“அது கஷ்டம் இல்லையாடா?”

“கஷ்டம் இல்லையாவா? உச்சி வெயிலுக்க, நாள் முழுக்க கிடந்து வேல செய்யோணும். புல்லு புடுங்கோனும், பாத்தி கட்டோணும், குருவி கலைக்கோணும்.. சொல்ற வேலை எல்லாம் செய்யோணும். ஒரு நாள் போகாட்டியும் காசு இல்ல. நாங்க எதாவது உதவி செய்யவா எண்டு அம்மா கேட்டும் வேண்டாம் எண்டு சொல்லிட்டாளாம். என்ர பிள்ளைய நான் உழைச்சு பாப்பன் எண்டு சொல்லிட்டாளாம்.” என்றான் அசோக்.

மனதுக்கு பாரமாய் போயிற்று அவனுக்கு. தன் குழந்தைக்காக தோட்ட வேலைக்கு போகும் தாய், தன்னையே வருத்தி உழைக்கும் தாய்,  குழந்தையே உலகம் என்று வாழ்கிறாள். அவள் மீது புது மரியாதையே உருவாகிற்று அவனுக்கு.

இவளும் தானே இளம் பெண். கணவன் என்கிறவனே இல்லாமல் பிள்ளைக்காக வாழவில்லையா?

கிட்டத்தட்ட ஒருவாரம் பத்து நாட்களாக கவனித்தான். அவர்கள் இருவரையும் தேடி யாருமே வரவில்லை. நண்பர்கள்.. தெரிந்தவர்கள்.. பழகியவர்கள்.. சொந்தம் என்று யாருமே வரவில்லை.

ஊரில் இருந்தாலாவது கதைக்கப் பேச நாலுபேர் அயலட்டையில் இருப்பார்கள் என்று ஜேர்மனில் இருந்த நாட்களில் நினைத்திருக்கிறான். இங்கே பார்க்கையில் நம்மூரில், நம் அயலட்டையில் அநாதை போல் வாழ்வதை விட வெளிநாட்டில் தனியாக இருப்பது மேல் என்று தோன்றிற்று.

அவனுக்கு ஒருவிதமான தனிமை என்றால் அவளுக்கு ஒருவிதமான தனிமை போலும்.

உடனேயே அசோக்கிடம் அவளை திருமணத்துக்கு கேட்கச் சொல்லிவிட்டான் விக்ரம்.

“உனக்கென்ன மறை ஏதும் கழண்டு போச்சே..” என்று துள்ளிக் குதித்தான் அவன்.

“அந்த பிள்ளையெல்லாம் உனக்கு சரியா வராது!”

“எனக்கு பிடிக்கேல்ல!”

அதுவரை அமைதியாக இருந்தவன், “டேய்.. நான் எனக்குத்தான் கேக்கச் சொன்னான்.” என்றான் கேலியாக.

“சிரிப்பு வரேல்ல..” என்றான் முறைத்துக்கொண்டு.

கதிரையில் இருந்து எழுந்து நண்பனின் தோளை சுற்றி கையை போட்டு, “ஏன் உனக்கு இவ்வளவு கோபம்? அந்த பிள்ளைக்கு என்ன குறை?” என்று கேட்டான்.

“அவள் குழந்தைக்கு அப்பா..” என்றதுமே கண்டிப்போடு மறுத்து தலையசைத்தான் விக்ரம்.

“நீயும் இப்படி கதைக்காத அசோக். நாங்க வந்து மூண்டு கிழமை ஆகுது. இத்தனை நாள்ல அந்த பிள்ளைல ஏதாவது பிழையா தெரிஞ்சதா உனக்கு? இங்கால ரெண்டு ஆம்பிளையள் இருக்கிறோம்.. அதுவும் வெளிநாட்டுல இருந்து வந்தவர்கள் எண்டு ஏதாவது எங்கள கவரும் விதமா நடக்குதா? தானுண்டு தன்ர பாடு உண்டு எண்டு இருக்குது அது. அதுன்ர வாழ்க்கைல நடந்த எல்லாத்தையும் உனக்கு சொன்னாத்தான் நீ நம்புவியா.. இல்ல நீதான் உன்ர வாழ்க்கைல என்ன நடக்குது எண்டு எல்லாருக்கும் சொல்லுவியா.. சும்மா ஊர் கதைக்குது எண்டு நீயும் கதைக்காத.” என்றான்.

“சரிதான்டா.. அவள் நல்லவளாவேஇருக்கட்டும். ஆனா நான் உனக்கு வேற பொம்பிள பாக்கிறன்..”

“பாக்கிறதா இருந்தா அவள பார்.. இல்லாட்டி எனக்கு கல்யாணமே வேணாம். வா திரும்பி போவம்.” ஒரேயடியாக அவன் சொல்லவும் திகைத்துப் போனான் அசோக்.

“டேய் என்னடா இது? திரும்பவும் நீ பிடிச்ச முயலுக்கு மூண்டுகால் எண்டு நிக்கிற?”

“அது அப்படித்தான்! கட்டினா அவளைத்தான் கட்டுவன். இல்லாட்டி வேண்டாம்!”

“என்ன லவ்வா?”

சிரித்துவிட்டான் விக்ரம். “லவ் பண்ற வயசாடா இது? அந்த பிள்ளை முகத்தைக்கூட நான் இன்னும் ஒழுங்கா பாக்கேல்ல.”

“பிறகு என்னத்துக்கு அவள்தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறாய்?”

“தெரியேல மச்சான்.. தன்ர மகளுக்காக தோட்ட வேலைக்கு போற ஒருத்தி என்ர மகனையும் பாசமா பாப்பாள் எண்டு ஒரு நம்பிக்கை.”

“ஒரு கல்யாணத்துக்கு இது போதாது விக்கி. மனதுக்கு பிடிக்கோணும். அப்பதான் அது நிலைக்கும்.”

“கல்யாணத்துக்கு காதல் தான் வேணும் எண்டு கட்டின வாழ்க்க மட்டும் நிலைச்சதா என்ன?” என்றான் விரக்தியோடு.

எண்ணங்கள் யாஸ்மினை நோக்கி மிக வேகமாக பாய்ந்தன!

அதை உணர்ந்த அசோக் சட்டென்று பேச்சை மாற்றினான். “அப்ப அந்த பிள்ளைய கொஞ்சமாவது பிடிச்சிருக்கா உனக்கு?”

“அந்த பிள்ளைய நான் எங்க பாத்தன். அந்த குட்டியாத்தான் பாத்து பிடிச்சது. சாரா மாதிரியே இருக்கிறா..”

தலையில் அடித்துக்கொண்டான் அசோக். “மகளை பாத்து அம்மாவ செலக்ட் பண்ணினவன் இந்த உலகத்திலேயே நீயாத்தான் இருப்ப.” என்றுவிட்டு தாயிடம் கதைக்கப் போனான்.

வேற வழி? விக்ரமின் பிடிவாதத்தை அவனையன்றி வேறு யார் அறிவார்?!

அவளிடம் கதைக்கச் சென்ற மரகதமோ, சுவரில் அடித்த பந்தாக போனதை விட வேகமாக திரும்பி வந்தார்.

“வெளிநாட்டு மாப்பிள்ள. ஒரு குற சொல்லேலாத நல்ல பிள்ள.. அவன கட்ட இவளுக்கு கசக்குதாம். நானும் இனியாவது அவளின்ர வாழ்க்க நல்லாருக்கட்டும் எண்டு கெஞ்சியும் பாத்தன். ஒண்டுக்கும் மசியிறாள் இல்ல. அவளுக்கு இந்த வாழ்க்கையே போதுமாம். அதுசரி.. எதுக்கும் ஒரு குடுப்பின வேணும்.. ஓட்டுற மண்தான் ஓட்டும்!” என்று புலம்பித் தள்ளிவிட்டார் அவர்.

அதை கேட்டுவிட்டு அவருக்கு மேலாக துள்ளினான் அசோக்.. “நான் சொன்னனான்.  கேட்டியா நீ? அவள்தான் வேணும் எண்டு ஒற்றக்கால்ல நிண்ட.. இப்ப பாரு அவள் உன்னை வேணாமாம்.. தேவையாடா உனக்கு இது?”

நண்பனை ஒருத்தி நிராகரித்துவிட்ட கோபம் அவனுக்கு.

“டேய்! சும்மா கத்தாத! நானே நேர கதைக்கிறன் அந்த பிள்ளைட்ட..” என்றுவிட்டு போனவனை, இவனுக்கு என்ன விசரா பிடிச்சிருக்கு என்பதாக பார்த்தான் அசோக்.

‘இவன்ர பிடிவாதத்துக்கு மட்டும் அளவே இல்ல.. அண்டைக்கும் அவள் தான் வேணும் எண்டு அந்த யாஸ்மின கட்டினான். இண்டைக்கு இவள் தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறான்!’ என்றபடி அமர்ந்திருந்தான் அசோக்.

மைக்க வேண்டும். மகளை குளிப்பாட்டி, அவளுக்கு உணவு கொடுத்து வேலைக்கு போகவேண்டும். இதில் அழுக்கான உடைகள் வேறு தோய்க்கக் கிடந்தது. ஆனாலும் அப்படியே வாராந்தச் சுவரில் சாய்ந்து தரையில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள், யாமினி!

மரகதம் வந்து கேட்டதில் மனம் குழம்பியே போயிற்று.

‘என்னவோ கடவுளா பாத்து தார அருமையான வாழ்க்கைய எட்டி உதைக்கிறேனாம் எண்டு சொல்லீட்டு போறா.. நான் கேட்டனானே எனக்கு வாழ்க்கை தாங்கோ எண்டு.’ மனம் புகைந்தது.

‘அவர் நல்லவராம்.. வல்லவராம்.. பூ மாதிரி என்ன வச்சு பாப்பாராம். உண்மையாவே இருக்கட்டும். எனக்கு விருப்பம் இல்லை எண்டு சொன்னா.. போகவேண்டியது தானே.. என்னத்துக்கு வற்புறுத்தோணும்?’

அதைவிட இது என்ன வேதனை என்று இருந்தது. இனியும் எப்படித்தான் ஒதுங்கி இருப்பது என்றும் தெரியவில்லை.

‘யார பாத்தாலும் கல்யாணம் கல்யாணம் கல்யாணம்! ஒரு பொம்பிள தனிய இருந்திடக் கூடாதே! இவேக்கு கண் பொறுக்காது!’ அங்கே சின்னதாக படங்களில் இருந்தவர்களை கண்ணீரோடு பார்த்தாள்.

‘இதே ஊருல எவ்வளவு மதிப்போட வாழ்ந்தோம். இண்டைக்கு என்ர நிலமைய பாத்தீங்களா.. நீங்க எல்லாரும் இல்லை எண்டதும் கேவலமா பாக்கீனம். என்னவோ எனக்கு வாழ்க்கை தாராராம் அவர். அந்தளவு மோசமா போச்சாம்மா என்ர நிலைமை?’

சாந்தம் தவழும் முகத்தில் புன்னகையோடு தன்னை பார்த்த தாயோடு மனதால் கதைத்தாள்.

தகப்பனை பார்த்தாள். எப்போதும் தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் ஊட்டி வளர்த்த அப்பா. தீர்க்கமான பார்வையால் அவளுக்கு மீண்டும் பலத்தை உருவாக்கினார்.

‘நான் ஏனப்பா கவலைப் படவேணும்? கேக்கிறவன் கேட்டா எனக்கு என்ன.. நான் எப்படி எண்டு எனக்கு தெரியும்.. என்ர குடும்பத்துக்கு தெரியும். வேற யாரும் வந்து சர்ட்டிபிகேட் தர தேவையில்ல..’ என்று தகப்பனிடம் சொன்னவளின் மனம் சற்றே தெளிந்தது.

கண்ணை சேலை தலைப்பால் துடைத்துக்கொண்டு எழும்பவும் விக்ரம் உள்ளே வரவும் திகைத்துப்போனாள்.

“யார்… யார் நீங்க?” மனம் கலங்கியிருந்ததில் குரல் தடுமாறி வந்தது.

“நான் தான் விக்ரம்.” என்றான் அவளையே பார்த்து.

‘ஓ…’ என்று திகைத்தாள்.

‘ஆன்ட்டி சொன்ன வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை இவனா?’

அப்போதுதான் அவனையே பார்க்கிறாள். அவனானால் அவளை கல்யாணத்துக்கே கேட்டுவிட்டான்.

சட்டென அவள் முகத்தில் ஒருவித இறுக்கம். விழிகளை நேரே அவன் முகத்தில் வைத்து, “ஆன்ட்டியிடம் பதில் சொல்லிட்டேனே.. பிறகு என்ன?” என்று கேட்டாள்.

அந்தப் பார்வை.. அந்தக் குரல் வேறு யாரையும் அதற்குமேல் பேச விடாது. கடினம் என்றில்லாதபோதும், ஒருவித கண்டிப்பு இருந்தது. இந்த எல்லையை தாண்டாதே என்பதுபோல்.

விக்ரம் அதை உணர்ந்து முறுவலித்தான்.

“காரணம் தெரியோணும். சும்மா வேண்டாம் எண்டால் எப்படி?” என்றான் அவனும் அவள் விழிகளையே பார்த்து.

“கல்யாணம் செய்ற எண்ணம் எனக்கு இல்ல.”

“அதுதான் ஏன்?”

இதென்ன தொனதொனப்பு என்று மெல்லிய சினம் வந்தபோதும், “எனக்கு என்ர மகளே போதும்.” என்று அந்த குட்டியை பார்த்து சொன்னாள்.

இவன் பார்வையும் அவளிடம் சென்றது. இவன்தான் காரில் போய்வருகிறவன்  என்று கண்டுகொண்டாள் போலும். கருமணிகளை உருட்டி உருட்டி அவனையேதான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“இங்கே வாங்க செல்லம்..” தங்களின் பேச்சை விட்டுவிட்டு அவளை அழைத்தான்.

அவள் அசையாமல் இருக்க, “இங்க பாருங்க.. செல்லத்துக்கு சாக்லேட்ஸ்.. இந்தா.. ஓடிவந்து வாங்குங்க..” என்று ஆசை காட்டினான்.

குழந்தை சந்தனா விறுவிறு என்று தாயிடம் ஓட, இடையிலேயே மறித்துப்பிடித்து அவளை தூக்கினான்.

அவள் தாயை நோக்கி உதடுகளை பிதுக்கத் தொடங்கவும், “ஹேய் செல்லம்.. இங்க பாருங்க.. இங்க பாருங்கோ..” என்றபடி மேலே மேலே தூக்கிப்போட்டு பிடித்தான்.

உடம்பெல்லாம் கூசியிவிட்டதில் கிளுக்கிச் சிரித்தாள் குழந்தை.. இரண்டு மூன்று தடவை அவன் அப்படிச் செய்யவும், அவளின் சிரிப்பு அந்த வீடு முழுவதுமே அலையலையாய் பரவியது! அவள் வயிற்றில் முகத்தைப் புதைத்து கிச்சுக் கிச்சு மூட்டினான். சின்னவளோ அடங்காமல் சிரித்தாள். தனக்குக் கிடைத்த புது குதூகலத்தில் அவனோடு சேர்ந்துகொண்டாள் அந்த சுட்டி.

வெண் பற்கள் பளீரிட, மகளை மேலே தூக்கிப்போட்டுப் பிடித்து அவளோடு விளையாடுகிறவனை யாமினி அதிர்ந்துபோய் பார்த்தாள்.

அவளை ஒருகையால் தூக்கி மார்போடு பிடித்துக்கொண்டு, “சாக்லேட் வேணுமா செல்லத்துக்கு…” என்று கேட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்துக் கொடுக்கவும், வாங்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். இதில் ஒரு கையால் அவன் கழுத்தை வேறு வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு அதிசயம் தான். லேசில் யாரிடமும் சேரமாட்டாள். அப்படி சேர்வதற்கு யாரும் இல்லையும் கூட! இவளும் குழந்தை விளையாடட்டும் என்று எங்கும் அனுப்பியதும் இல்லை. எல்லாமே அவளுக்கு இவள்தான். இன்று இவனோடு அவள் ஒட்டிக்கொண்டது.. பெரும் ஆச்சரியம் தான்.

அவள் குழந்தையைவே பார்க்க, “உனக்கு இன்னொரு கல்யாணம் நடந்தால் வருகிறவன் இவளை ஒதுக்கி விடுவானோ என்ற பயத்தில தான் மறுக்கிறாய் என்றால், அந்தக் கவலை உனக்கு வேண்டாம். இனி இவளும் எனக்கு மகள் தான். இவள பிடிச்சதால தான் உன்னயே கேக்கச் சொன்னனான்.” என்றான் அவன்.

விழிகள் ஆச்சரியத்தில் விரிய அவனை பார்த்தாள் அவள்.

அவளிடம் கட்டிக்கொள்ளச் சொல்லி கேட்கும் முதல் ஆண் இவன் அல்ல. இதற்கு முன்னே பலர்.

‘உன்னை நான் ராணி மாதிரி வைத்திருப்பேன்’ என்று கேட்டவர் சிலர்.

‘கடைசிவரைக்கும் கைவிடமாட்டேன்’ என்றவர் சிலர்.

‘இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்கு இப்படி தனியாவே இருந்து கஷ்டப்படுவாய்’ என்று ‘அக்கறை’ காட்டியவர் சிலர்.

எல்லோருக்குமே அவள் மீதுதான் அக்கறையும் கவலையும் கவனமும் வந்தது. அவள் கூடவே இருக்கும் குழந்தை கண்ணில் படவேயில்லை. முதன் முதலாக குழந்தைக்காக தன்னை மணந்துகொள்ள கேட்டவனை மரியாதையோடு பார்த்தாள்.

“எனக்கும் ஒரு மகன் இருக்கிறான். பெயர் டெனிஸ்.” என்று சொல்லும்போதே அவன் இதழ்களில் அத்தனை அழகான புன்னகை ஒன்று மிளிர்ந்தது.

‘அப்பாவும் மகனும் நல்ல நெருக்கம் போல.. மகன் பெயர சொல்லும்போதே பாசத்துல குரல் குழையுது.’ தன்பாட்டுக்கு நினைத்துக்கொண்டாள்.

“அவனும் இவளை மாதிரியே தான். ஒரு இடத்துல இருக்கமாட்டான்.” என்றான் அந்த குட்டியை பார்த்து.

அந்த கண்களில் தெரியும் பாசமும் கனிவும் பொய்யில்லை. ஏனோ அவளுக்கு அழுகை வந்துவிடும் போலிருந்தது. அவளைத் தவிர இந்த சின்ன மொட்டை பாசமாக கைகளில் ஏந்தியவர் யாருமே இல்லை.

என்றாலும் தன் முடிவில் உறுதியாக நின்றவள், “நீங்க வேற யாரையாவது பாருங்க. உங்களுக்கு பொருத்தமா.” என்றாள் தெளிவாக.

“ஏன்? உன்ன பாத்தா என்ன?” தடாலடியாக கேட்டுவிட்டான் அவன். அதுவும் அவளையே பார்த்தபடி.

யாமினி முழித்தாள். என்ன கேள்வி இது.. இதற்கு என்ன பதிலை சொல்வது? அவன் பார்வையில் வேறு அசௌகர்யமாக உணர்ந்தாள்.

எல்லோரிடமும் கடின முகத்தை காட்டுகிறவளால் மகளை தூக்கியபடி நின்று கேட்பவனிடம் முடியவில்லை. அதுவும் மகளும் அவன் தோளில் ஒய்யாரமாய் சாய்ந்து கிடப்பதை பார்த்துக்கொண்டே.

“இல்ல.. அது சரியா வராது.. அதோட கல்யாணம் கட்டுற எண்ணமே எனக்கு இல்ல.” திரும்பவும் அழுத்திச் சொன்னாள்.

“ஏன் இல்ல? உனக்கு ஒண்டும் பெரிய வயது இல்லையே. என்ன ஒரு இருபத்தியேழு. இருபத்தியெட்டு இருக்குமா?”

“இருபத்தியாறு.”

“நான் நினைத்ததை விட சின்னப்பெண். பிறகு என்ன?”

‘முப்பதியிரண்டுக்கு இருபத்தியாறு ஓகே.’ மனம் கணக்கு போட்டது.

சற்றே சினம் துளிர்த்தது அவளுக்கு.

“திரும்பத் திரும்ப இதென்ன கேள்வி? எனக்கு என்ர மகள் மட்டும் போதும். அவள் மட்டும் தான் என்ர வாழ்க்கை. ஒரு கல்யாணத்த கட்டி, அதால ஒரு பிரச்சனை வந்து அவள் பாதிக்கிறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல. அப்படியெல்லாம் இல்ல அது இது எண்டு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் யாரையும் நம்ப மாட்டேன். எனக்கும் கல்யாணம் கட்ட விருப்பம் இல்ல. அதால என்ன விட்டுட்டு வேற யாரையும் பாருங்கோ!” என்று ஒரே முடிவாக பதில் சொன்னாள்.

அப்படியே போய்விட்டாள் அது விக்ரம் அல்லவே!

எனக்கும் தான் மகன் இருக்கிறான். நாளைக்கு என்ன கைக்க போட்டுக்கொண்டு நீ அவன ஒதுக்கிவிட்டா என்ன செய்றது எண்டு நான் யோசிக்கேல்லையே..” என்றான்.  

“நான் ஒண்டும் அப்படியான பெண் இல்ல!” கோபமாக சொன்னாள்.

“எனக்கும் அது தெரியும்!”

‘எப்படி?’ஆச்சரியமாக அவனை பார்த்தாள்.

“நம்பிக்கை! இந்த சின்ன வயசுல, எல்லாருக்கும் இருக்கிற ஆசாபாசங்கள் உனக்கும் இருக்கும். ஆனாலும் மகளுக்காக கல்யாணம் வேண்டாம் எண்டு கிட்டத்தட்ட சந்நியாசி மாதிரி வாழுற நீ, தோட்ட வேலைக்கு போய் மகளை காப்பாத்துற நீ  என்ர மகனையும் நல்லா பாத்துக்கொள்ளுவாய் என்ர நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கைல தான் கேட்டனான்.. உன்ர மகளுக்கு அப்பா இல்ல.. என்ர மகன்… அம்மா இருந்தும் இல்லாம வாழுறான். நாங்க ரெண்டுபேரும் சேர்ந்தா அதுகள் ரெண்டுக்கும் ஒரு முழுமையான குடும்பம் கிடைக்குமே. அதையேன் வேண்டாம் என்கிறாய்?”

“என்ர பிள்ளைக்கு ஒரு அப்பாவ நான் தேடேல்ல. எல்லாமா இருந்து அவள நான் பாப்பன். உங்கட மகனுக்கு ஒரு அம்மா வேணும் எண்டா வேற யாரையும் பாருங்கோ. ”

எல்லாமாக இருந்து என்ர பிள்ளையை நான் பார்ப்பேன் என்று சொல்லும் அவளை எப்படி தவற விடுவான் அவன்?

“திரும்பவும் சொல்றன். இந்த செல்லம்தான் எனக்கு முதல் பிடிச்சதே.. அவள் மேல வச்ச பாசம் தான் உன்ன கட்டோணும் என்ர முடிவ எடுக்க வச்சது. உன்ர முகத்தையே நான் இண்டைக்குத்தான் பாக்கிறன். நான் கேக்கிறது எனக்கு ஒரு மனுசிய மட்டுமில்ல. இந்த பிள்ளைக்கு அப்பாவா இருந்து எல்லாம் செய்ற சந்தர்ப்பத்தையும் எனக்குத்தா எண்டுதான். நல்லா யோசி… நல்ல முடிவா சொல்லு.” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குட்டியை இறக்கிவிட்டு விட்டு வாசல் வரை சென்றவன்.. நின்று திரும்பி, “இனி நான் வேற பொம்புள பாப்பன் எண்டு நினைக்கேல்ல..” என்றுவிட்டு போனான்.

அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள் அவள். எதையும் சிந்திக்கவே முடியவில்லை சற்று நேரத்துக்கு. அவன் வந்தது.. கேட்டது.. போனது எல்லாம் உண்மையா பொய்யா என்றே தெரியாமல் இருந்தது.

பொய்யாக இருக்கக் கூடாதா என்றிருந்தது. பொய்யாக இருப்பின் இந்த மனப்பாரம் இருக்காதே.. எப்போதும்போல அவள் நாட்கள் போயிருக்குமே.. தெளிந்திருந்த நீரோடையில் கல்லை எறிந்துவிட்டிருந்தான் விக்ரம்.

மகளை பார்த்தாள். அவன் கொடுத்துவிட்டுப் போன சாக்லேட்டோடு அவள் மடியில் வந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

அவன் தூக்கி வைத்திருந்தபோது எவ்வளவு பாந்தமாக இருந்தது பார்க்க. அப்படி ஒரு காட்சியை அவள் கண்டதே இல்லை.. கண்கள் பனித்தன..

குழந்தையை குனிந்து பார்த்து அவளை செல்லமாக தடவிக்கொடுத்தாள்.

என்ன விளங்கியதோ, கையிலிருந்த சாக்லேட்டை காட்டி, “ப்பா..” என்றது அது.

விக்கித்துப்போனாள் அவள். அப்பாவா?

‘இதென்ன அடுத்த கலவரம்..’ ஒருகணம் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது.

அடுத்தகணமே டமார் டமார் என்று அடித்துக்கொள்ளத் தொடங்கிற்று.

கை கால்கள் நடுங்க, மகள் சொன்னதில் நம்பிக்கையற்று, “என்னம்மா?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

‘ஐயோ திரும்பவும் சொல்லிவிடாதே!’ என்று மனம் பதறிற்று!

“ப்பா..” என்று அழகாக மீண்டும் சாக்லேட்டை காட்டிச் சொன்னது குழந்தை.

மகளை அணைத்துக்கொண்டு விம்மிவிட்டாள் யாமினி.

யார் இந்த உறவை அவளுக்கு கற்றுக் கொடுத்தது. வேலைக்கு போகையில் மற்றக் குழந்தைகளின் வாயிலிருந்து வந்த அப்பாவையும், வீட்டில் முதன் முதலாக கண்ட ஆணையும் ஒன்றாக இணைத்துவிட்டிருந்தாள் குழந்தை.

தனக்கான முடிவை மகளே எடுத்திவிட்டது போலிருந்தது. அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்துத் தடுமாறிப்போனாள். தற்போது கிடைக்கிற சொற்ப நிம்மதியை கூட இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்தாள்.

மறுத்துவிட்டால் இந்த அலைப்புருதல் அத்தனையும் முடிந்துவிடுமே! மீண்டும் சலனமற்ற வாழ்க்கை வாழலாம் என்றால்.. மகள் சொன்ன அப்பா வந்து நின்று நெஞ்சை பிழிந்தது.

என்ன செய்வாள்?

இதை நான் செய்யவா.. வேண்டாமா எனக்கு ஒரு வழி சொல்லித்தாருங்களேன்.. இதன் சாதக பாதகம் என்ன என்று அறிவுரை கேட்கக் கூட ஆளில்லா நிலையில் வைத்துவிட்ட இறைவனை மனதால் நொந்தாள்.

யாரிடம் அறிவுரை கேட்பாள்.. யாரிடம் சொல்லி ஆறுவாள். பலர் அவளை ஒதுக்கினார்கள் என்றால் சிலரிடமிருந்து அவளே விலகிக்கொண்டாள்.

இப்படியே இரண்டு நாட்கள் ஓடியது. அவன் எங்கும் அவள் பார்வையில் படும் விதத்தில் நின்றோ, குழந்தையோடு பாசம் வளர்க்கிறேன் என்றோ அவள் கண்ணில் பட்டு வேதனையை பெருக்காமல் இருந்ததில் மனதுக்கு கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஆறுதலாக உணர்ந்தாள். ஆனாலும் இந்த நிமிடம் வரையிலுமே சம்மதம் சொல்ல வாய் வரவில்லை. மறுக்கவும் தெம்பில்லை.

மனப்பாரம் தாங்கமாட்டாமல் குழந்தையோடு சென்று கோயிலில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

சம்மதிப்பதா மறுப்பதா?

சம்மதிக்க மனம் மறுத்தது. மறுக்க குழந்தையின் ‘அப்பா’ தடுத்தது.

‘கடவுளே.. இவன் ஏன் என்னிடம் வந்து இந்தக் கேள்வியை கேட்டான்? என்னை என் பாட்டுக்கே விட்டிருக்கக் கூடாதா?’ தனக்குள்ளேயே கிடந்தது மருகினாள்.

இப்போதெல்லாம் அவன் கார் சத்தம் கேட்டாலே குழந்தை வேறு, “ப்பா… ப்பா” என்று சிணுங்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

“இல்லடா செல்லம். அவர் உன்ர அப்பா இல்ல.” என்று சொல்லியும் பார்த்தாள்.

குழந்தை அல்லவா! அவளுக்கு இவள் சொல்வது விளங்கவே இல்லை!

எல்லாவற்றையும் நினைக்க நினைக்க கண்ணோரம் மெல்லிய நீர் கசிவு நிரந்தரமாக பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. மனதோடு போராடிப் போராடியே ஓய்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்போது அவளருகில் வந்து அமர்ந்தான் விக்ரம். திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவனைக் கண்டதும்,  ‘ஐயோ திரும்பவும் கேட்கப் போகிறானே..’ என்று கண்களில் கலக்கம் எட்டிப் பார்த்தது.

சற்று நேரம் அந்தக் கண்களையே பார்த்தான். அவளின் கண்ணோரக் கசிவும் கலக்கமும் மனதை பிசைந்தது.

“உனக்கு பிடிக்கேல்லை எண்டா விடு. அதுக்கு ஏன் உன்ன நீயே கஷ்டப்படுத்திற?” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையிலேயே, “ப்பா..” என்றபடி அவன் மடிக்குத் தாவியது குழந்தை.

இனிமையாய் அதிர்ந்துபோனான் அவனுமே!

கைகள் தானாக குழந்தையை அணைக்க,  அவளைத்தான் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

மளுக்கென்று கண்களில் நிறைந்து கன்னத்தில் வழிந்துவிட்ட கண்ணீரை அவனுக்கு காட்டப் பிடிக்காது முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் யாமினி.

அந்தக் கண்ணீருக்கான காரணத்தை விக்ரம் புரிந்துகொண்டான்.

மெல்ல அவள் கையை பற்றினான். பற்றியது மெல்லத்தான். அந்தப் பற்றல் மட்டும் பலமாக இருந்தது. இனி விடமாட்டேன் என்பதுபோல்!

விடுவிக்க பார்த்து முடியாமல், “ப்ளீஸ் விடுங்கோ..” என்றாள் அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு. மற்றக் கையால் ஏற்கனவே வழிந்து விட்ட கண்ணீரை வேகமாக துடைத்தாள்.

அந்தக் கண்ணீர் அவனை என்னவோ செய்தது.

“சரி விடுறன். ஆனா நீ அழாத.” ஆறுதலாகச் சொன்னான் விக்ரம்.

“இப்ப என்ன உனக்கு? குழந்த என்ன அப்பாவா நினச்சிட்டாள். அதால மறுக்கவும் முடியேல்ல.. ஆனா உனக்கு சம்மதிக்க விருப்பம் இல்ல. அவ்வளவுதானே. சரி விடு! நான் அவளுக்கு அப்பாவா மட்டும் இருந்திட்டு போறன்.” இலகுவாக சொல்லிவிட்டவனை திகைத்துப்போய் பார்த்தாள்.

ஆனால், ‘இலங்கைய விட்டு போகேக்க இவள் புருசனாத்தான் போவன்’ விக்ரமின் மனம் பிடிவாதமாக சொன்னது!

மகள் சொல்லிவிட்ட ஒரு அப்பாவுக்காக மறுக்க முடியாமல் இந்த தவி தவிக்கும் அற்புதமான பெண்ணை அவன் இழக்கத் தயாராயில்லை!

“அது எப்படி?” கொஞ்சம் நிம்மதியாகவும் கொஞ்சம் கலக்கமாகவும் கேட்டாள்.

“நான் இங்க இருக்கிற வரைக்கும் தானே இவள் அப்பா எண்டு வருவாள். நான் போனதும் அப்பா வெளிநாட்டுக்கு போய்ட்டார் எண்டு சொல்லு. அங்க இருந்து நான் அப்பப்ப எடுப்பன், அப்ப மட்டும் அவள கதைக்க விடு. முடிஞ்சது பிரச்சனை.” இலகுவாக சொன்னான்.

‘உண்மையாவே பிரச்சனை முடிஞ்சுதா? அவளை அழுத்தும் இந்தப் பாரம் கரைந்து காணாமல் போய்விடுமா?’

நம்ப முடியாம அவள் பார்க்க, அவனுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.

“அதுதான் பிரச்சனை முடிஞ்சது எண்டு சொல்லீட்டன் தானே.. பிறகும் இப்படி பாத்தா என்ன அர்த்தம்? இதெல்லாம் ஜுஜுபி மேட்டர்.. இதுக்குப்போய்..” என்றான் அவன்.

‘இவனுக்கு எல்லாமே ஜுஜுபி தான் போல.. கல்யாணத்தையும் ஜுஜுபி மாதிரித்தான் சொன்னான். இப்ப இதையும்.’

அவன் இலகுவாக கதைத்தது அவளுக்கும் மனதுக்கு சற்று நன்றாக இருந்தது.

“சரி போவமா?” என்று கேட்டான்.

“ம்ம்..” என்றபடி அவள் எழுந்துகொள்ள, அவனோ அப்படியே இருந்து அவளையே அண்ணாந்து பார்த்தான்.

என்ன என்பதாக விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

‘கண் ரெண்டும் நல்லாத்தான் கதைக்குது..’ மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்க, குழந்தை மடியில் இருப்பதால் தான் போலும் என்று எண்ணி, “குட்டி வாங்க வீட்ட போவம்..” என்றதும் அதுவும் எழுந்துகொண்டது.

பின்னரும் அவன் அப்படியே இருக்க, திரும்பவும் விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

அழகான புன்முறுவலோடு, “இப்படி நிலத்துல இருந்து பழக்கமில்ல. உன்ன கண்டதும் ஒரு வேகத்துல நானும் இருந்திட்டன். இப்ப எழும்புவன் போல தெரியேல்ல.. முடிஞ்சா ஏதும் ஒரு கிரேன் இருந்தா கொண்டுவா. தூக்கிவிடச் சொல்லுவம்.” என்றான்.

அவன் சொன்ன விதத்தில் அவள் முகத்தில் அழகான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

அந்த புன்னகையை உள்வாங்கிக் கொண்டே, “ஒரு கை குடேன்.” என்று அவளிடம் தன் கையை நீட்டினான்.

புன்னகை விரிந்தது அவளிடம். ஆனாலும், ‘இவன் உண்மையாகத்தான் சொல்றானா?’ என்று சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

“உன்னால முடியாட்டி வேற யாரையாவது கூட்டிக்கொண்டு வா.”

‘உண்மையாத்தான் சொல்றான் போல..’ என்று நினைத்தபடி தயக்கத்தோடு அவள் கையை நீட்ட, அந்தக் கரத்தை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு ஒரே ஜம்பில் அவன் எழும்பிவிட இவள்தான் அவன் பாரம் தாங்கமாட்டாமல் தடுமாறி விழப்போனாள்.

கடைசியில், “ஏய் பார்த்து பாத்து..” என்று அவளின் தோள்களை பற்றி விக்ரம் நிறுத்தும்படி ஆயிற்று.

வெட்கமாக போயிற்று அவளுக்கு. அவனுக்கு உதவப்போய் கடைசியில் அவன் அவளுக்கு உதவும் படியாகிற்றே.

அந்த வெட்கத்தை கண்டவனின் மனதோ, ‘இவளுக்கு நான் தான் புருஷன்!’ என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டது.

அவளை காதலிக்கிறானா என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் சொல்வான். ஆனால், மனம் கட்டினால் அவளைத்தான் கட்டுவது என்று மட்டும் சொன்னது. என்ன கண்றாவியோ.. இந்த மனதை பல நேரங்களில் அதன் சொந்தக் காரர்களால் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை!

 

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்.! 3

222222

அசோக்கும் விக்ரமும் யாழ்ப்பாணம் வந்திருந்தனர்.

விக்ரம் இன்னோர் திருமணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லிவிட்டாலும் அவனை அங்கிருந்து கிளப்பிக்கொண்டு வருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது அசோக்குக்கு.

“நீயும் நானும் இலங்கைக்கு போனால் யார் இதையெல்லாம் பாக்கிறது?”  என்று வேலையை காரணம் காட்டியபோது, அதற்கு பொறுப்பான ஆட்களை நியமித்து அவன் வாயடைத்தான்.

“டெனிஸ் வளந்திட்டான் மச்சான். இனிப்போய் இன்னொரு கல்யாணமா?” என்று தயங்கியபோது முறைத்துவிட்டு டெனிசையே கூட்டி வந்து, “பாப்ஸ்.. நீங்க கல்யாணம் கட்டுறதுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்மந்தம்? முதல் ஒரு கல்யாணத்த கட்டிக்கொண்டு வாங்கோ. உங்கட முகத்தையே பாத்து பாத்து போரடிக்குது!” என்று சொல்ல வைத்தான்.

“டேய்! என்னடா! போற போக்குல என்ர மகன என்னட்ட இருந்து பிரிச்சிடுவாய் போல. எனக்கெண்டு இருக்கிறது அவன் மட்டும் தான்டா..” என்றான் சிரித்துக்கொண்டு.

“நீ ஊருக்கு வராட்டி அதையும் செய்வன்!” என்று மிரட்டியே அவனை அழைத்து வந்திருந்தான்.

வந்து ஒரு வாரமாயிற்று. விக்ரமுக்கு யாரும் அங்கில்லை. இருந்தாலும் தெரிய வாய்ப்பும் இல்லை. பெற்றவர்களோடு சிறு வயதிலேயே ஜேர்மன் வந்துவிட்டவனுக்கு சொந்த பந்தங்களை நினைவும் இல்லை. எனவே அசோக்கின் பெற்றவர்கள், உறவுகள் தான் பெண் பார்த்தனர்.

“யாரையாவது பாத்து வச்சிட்டு கூப்பிட்டு இருக்கலாமேடா.. சும்மா நாள் போகுது.” என்று அதற்கும் சலித்தான் அவன்.

“ஏன்.. பிள்ளையையும் பெத்திட்டு கூப்பிடுறன். அதுக்கு பிறகு வாவன்!” என்று முறைத்துவிட்டுப் போனான் அவன்.

கல்யாணமாகாத இளம் பெண்களை இவனுக்கு மனமில்லை. தனக்கு முப்பத்தியிரண்டு வயது. திருமணமாகி.. ஒன்பது வயதாகப்போகும் மகன் வேறு. கணவன் இழந்த பெண்கள் பரவாயில்லை என்று பார்க்கச் சொன்னான். அப்படியானவர்களை அசோக்குக்கு பிடிக்கவில்லை. கம்பீரமும், களையும், நிறமுமாக தோற்றமளிக்கும் தன் நண்பனுக்கு திருமணமான பெண் பொருத்தமாகவே படவில்லை.

“டேய் கல்யாணம் உனக்காடா..? அவனுக்குத்தானே. அவன் சம்மதிச்சாலும் நீ விடமாட்ட போல..” என்று சொல்லியும் பார்த்தார் அவன் அன்னை மரகதம்.

“நாங்க வருசக்கணக்கில வெளிநாட்டுல குளிருக்க இருந்த ஆட்கள் மச்சி. கலராத்தான் தெரிவோம். இங்க இருக்கிறதுகள் வெயிலுக்க காஞ்சு கருவாடாப்போய் இருக்கிறதுகள். அங்க வந்து ஆறுமாதமான எங்களை விட நிறமா வந்திடுவாங்க.. இல்லாட்டியும் பிரச்சனை இல்ல மச்சான். யாரையாவது பார். அழகெல்லாம் முக்கியமில்ல.” என்று விக்ரமும் சொல்லிப்பார்த்தான்.

அவனுக்கு அசோக்கின் தொல்லைக்கு யாரையாவது கட்டிக்கொண்டால் போதும் என்றிருந்தது. புது மாப்பிள்ளைக்கு கூட இப்படி தேடமாட்டார்கள். அந்தளவுக்கு ஊருக்குள் பெண்களை சலித்துக்கொண்டிருந்தான் அசோக்.

விக்ரமோ யாரை பார்த்தாலும் அங்கே யாஸ்மினின் முகத்தை தேடி மனம் சோர்ந்தான்.

அது தவறு என்று தெரியாமல் இல்லை! மனம் தானாக அவளை தேடினால் அவன் என்ன செய்வான்?

‘மறக்கோணும்.. அவள மறக்கடிக்கிற மாதிரி ஒருத்தி கிடைக்கோணும்.’

ஆனால் நம்பிக்கையில்லை!

அந்தளவு தூரத்துக்கு யாஸ்மின் அவனுக்குள் ஊனும் உயிருமாக ஊடுவியிருந்தாள். இன்னொருவனுக்கு மனைவியாகி ஒரு குழந்தைக்கு அன்னையானவளின் நினைவுகளை தனக்குள் இருந்து பிடுங்கி எறியத்தான் அவனும் விரும்புகிறான். நடந்தால் தானே?

‘இந்தளவு தூரத்துக்கு நானும் அவளை நேசித்திருக்கக் கூடாதோ’ என்றும் சில நேரங்களில் தோன்றும்.

இன்றும் நேசிக்கிறானா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக இல்லை தான்! ஆனால், அன்றைய நாட்களின் வலி இன்னும் மிச்சமிருந்தது.

அவள் உண்டாக்கிவிட்ட காயமும் ஆறாமல் கிடந்தது.

மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டான்.. “மறக்கோணும்! அவள மறக்கிற மாதிரி ஒருத்தி கிடைக்கோணும்!” என்று.

இதற்குமேலும் இப்படியே இருந்தால் இன்னுமின்னும் அவளைப் பற்றித்தான் நினைப்போம் என்று எண்ணி, “வாடா கசூரினா பீச்சுக்கு போவோம்” என்று அசோக்கை அழைத்தான்.

இருவருமாக தயாராகி காரில் ஏறி கார் புறப்பட்டதும் விக்ரமின் பார்வை தானாக காருக்கு பின்னால் பார்த்தது. அவனை ஏமாற்றவில்லை அந்தக் குட்டிப்பெண்.

இரண்டு அல்லது இரண்டரை வயதுதான் இருக்கும். இவர்களின் காரை துரத்திப் பிடிக்கிறவள் போல் குட்டிப் பாதங்களை குடுகுடு என்று வைத்து காரை துரத்திக்கொண்டு வந்தாள். முகத்தில் அரும்பிய புன்னகையோடு அவளையே பார்த்தான் விக்ரம்.

ஏனோ சாராவை நினைவூட்டினாள் அவள்.

அந்த வெயிலுக்கு இதமாக மேலே கையில்லா லேஸ் வைத்த ஒரு குட்டிச் சட்டை வயிறு வரை நின்றது. கீழே பாவாடையோ ஜீன்ஸோ எதுவுமில்லை. குட்டியா ஒரு நிக்கர். அதுவும் கால்களில் லேஸ் வைத்தது. அவ்வளவுதான். அந்தப் பூப் பாதங்களில் மட்டும் அகன்ற கால் சலங்கை. நெற்றியில் பெரிய கறுப்புப் பொட்டு. கன்னத்திலும் குட்டியாக திருஷ்டிப் பொட்டு. கொளுத்தும் வெயிலில் இருந்து தப்பிக்க முடியை ஆண் குழந்தைகளுக்குப் போன்று நல்ல குட்டையாக வெட்டி இருந்தாள்.

அவள் வெறுங் கால்களுடன் இவர்களை துரத்த.. ‘ஐயோ செல்லத்துக்கு கால்ல கல்லு குத்தப் போகுதே’ என்று விக்ரமின் மனம் தானாக துடிக்கும்போதே, அவளின் அன்னை ஓடிவந்து அவளை தூக்கிக்கொண்டாள்.

இது அவன் வந்த முதல் நாளிலிருந்து நடக்கும் அழகிய காட்சி. முதல் நாள் அவள் ஓடி வரவும், எதேர்ச்சையாக காரின் பின் கண்ணாடியால் பார்த்தவன்,  ஏன் இப்படி ஓடி வருகிறாள் என்று பார்த்தான். அடுத்தநாள் ஓடி வந்தபோது சின்னப் புன்னகையோடு அவளை ரசித்தான். அதற்கு அடுத்தநாள் காரை எடுத்ததுமே அந்தக் குட்டி வருகிறாளா என்று எதிர்பார்ப்புடன் இவன் தானாகவே திரும்பிப் பார்த்தான். அவளும் ஏமாற்றாமல் வந்தாள். இங்கே ஒரு காதை வைத்துக்கொண்டே இருப்பாள் போலும். கார் ஸ்டார்ட் செய்த சத்தம் கேட்டதுமே அவள் தத்தக்கா பித்தக்கா என்று ஓடிவரும் காட்சியை காணலாம்.

‘ஒரு நாளைக்கு அந்த குட்டியை ஏத்திக்கொண்டு ஒரு ரவுண்ட் வரோணும்.’ மனதில் முடிவெடுத்தான்.

“யாருடா அது?”

திடீரென்று விக்ரம் கேட்கவும், முன் பக்கம் விழிகளை சுழற்றிவிட்டு “யாரை கேக்கிறாய்?” என்று கேட்டான் அசோக்.

பின் பக்கம் கையால் காட்டினான் விக்ரம். திரும்பிப் பார்க்க, அவள் அசோக்கின் பக்கத்துவீட்டு கேட்டை திறந்து போவது தெரியவும் முகத்தை சுளித்தான் அசோக்.

“எங்கட ஊர்தான். நல்ல குடும்பத்து பிள்ளைதான். முந்தி எங்களுக்கு நல்ல பழக்கம். இப்ப யாரும் அதோட கதைக்கிறேல்ல.” என்றான்.

“ஏன்டா?”

அந்தக் குழந்தை பாவமே.. என்றிருந்தது அவனுக்கு.

“தெரியேல்ல மச்சான். அடிபாட்டுல அதுன்ர மொத்த குடும்பமும் போய் சேந்திட்டினம். இது பிள்ளையோட வந்து நிக்குது.. என்ன எப்படி ஒண்டும் தெரியாது. புருஷன் எங்க எண்டு கேட்டா செத்திட்டார் எண்டு மட்டும் சொல்லுமாம். அதுக்கு மேல அதைப்பற்றி ஒண்டும் சொல்லாதாம். மனுஷன் செத்த பிள்ள மாதிரி இல்ல அதை பாக்க. அதால பெருசா யாரும் கதைக்கிறேல்ல.. ஊரும் அந்த பிள்ளைய ஒண்டுக்கும் சேர்க்கிறேல்ல அதுவும் சேராது.” என்றான்.

விக்ரமுக்கு ஏனோ அது நியாயமாக படவில்லை. அவள் வாழ்வில் நடந்த எல்லாத்தையும் கடை பரப்பினால் மட்டும் தான் ஊர் அவளை சேர்க்குமா.. கடை பரப்பாவிட்டால் அவள் பிழையானவளா? இது என்னவிதமான கொள்கை? எவ்வளவுதான் முன்னேறினாலும் இப்படி அர்த்தமற்ற செயல்கள் மட்டும் நம்மவர்களிடம் இருந்து மாறாது போல என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

அன்று மாலை வரும்போது அந்த வீட்டை கடக்கையில் தன் பாட்டுக்கு பார்வை அங்கே சென்றது. தகப்பனில்லா குழந்தை என்பது வேறு மனதில் நின்று வாட்டியது!

அந்த வீட்டின் வாசல் படியில் அமர்ந்திருந்தாள் அந்தப் பெண். குழந்தையோ தாயின் மடியில் வாகாக அமர்ந்துகொண்டு கால்கள் இரண்டையும் வெளியே தொங்கப் போட்டிருந்தது. மகளை தன்னோடு வளைத்துப் பிடித்திருந்த கையில் குட்டிக் கிண்ணம் ஒன்றையும் பிடித்திருந்தாள். மறு கையால் அதிலிருந்து உணவை எடுத்து குழந்தைக்கு ஊட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

இவள் வேண்டமாட்டேன் என்று மறுக்க மறுக்க அன்னை ஊட்டுகிறாள் என்பதற்கு சான்றாக, அவளின் வாய் மட்டுமல்ல கன்னங்கள் முழுவதுமே உணவு அப்பிக் கிடந்தது.

‘பெரிய சுட்டிதான்!!’ இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப நினைத்துக்கொண்டான்.

இவர்களின் கார் சத்தம் அவளின் காதை எட்டிவிட்டது போலும், தாயின் மடிக்குள் இருந்து துள்ளித் திமிறிக்கொண்டிருந்தாள் இங்கே ஓடிவர.

ஏன் என்றே தெரியவில்லை மீண்டும் சாராவை நினைவு படுத்தினாள் அந்த சுட்டி. கையிலேந்தி கொஞ்சவேண்டும் போல் ஓர் உந்துதல் அவனுக்குள்.

அதன்பின் அவன் கண்கள் அடிக்கடி அந்த வீட்டுக்கே ஓடியது. குழந்தை படுத்துவிட்டாள் போலும், இரவு எட்டுமணி போல் அந்தப் பெண் கிணற்றில் தண்ணி அள்ளி குளிக்கும் சத்தம்,  தனக்கான மாடியறையில் உறக்கம் வராமல் படுத்திருந்த விக்ரமின் காதுகளில் இரவின் நிசப்தத்தில் தெளிவாகவே கேட்டது.

‘ஏன் இந்த நேரத்தில் குளிக்கிறாள்..’ யோசனை அதன்பாட்டுக்கு ஓடிற்று! யாருமே இல்லாமல் தனித்து நின்று மகளை கண்ணுக்குள் வைத்துக் காப்பாற்றுகிறாள் என்பதிலேயே அவன் மதிப்பில் உயர்ந்து நின்றாள்.

அங்கே ஒரு பெண் கணவன் இருந்தும் இன்னொருவனை நாடிப் போகிறாள். இங்கே ஒரு பெண் கணவன் என்கிறவனை சரியாக அடையாளம் காட்டாததினாலேயே ஊர் உலகத்தால் தள்ளிவைக் பட்டிருக்கிறாள். என்ன உலகம் இது? கசந்த புன்னகை ஒன்று அவன் இதழ்களில்!

‘யார் என்ன சொன்னாலும், அவ நல்ல அம்மா. ஒரு நல்ல தாய் கூடாத பெண்ணா இருக்க சந்தர்ப்பமே இல்லை!’ மனம் அழுத்திச் சொன்னது அவனுக்கு.

அடுத்த நாட்களில் அவன் வேலையே அவர்களை கவனிப்பது என்றானது. அதுநாள் வரை கண்கள் கண்டாலும் கருத்தில் பதியாதவை இப்போது பட்டன.

அது ஒரு மண் வீடு. ஒரு அறைதான் எல்லாமே. சமையலுக்கு என்று அதன் அருகே ஒரு பத்தி இறக்கி இருந்தாள். அறையில் ஒரு யன்னல் இருந்து அடைக்கப்பட்ட அடையாளம் தெரிந்தது.

ஒரு வேலிதான் அந்த வீட்டுக்கும் இந்த வீட்டுக்கும் தடுப்பு. வேலிக்கு அருகிலேயே அவள் வீடு அமைந்திருந்தது. அதில் துல்லியமாக அங்கு நடப்பவை இங்கு கேட்டது விக்ரமுக்கு. காலையிலேயே விழித்த குழந்தையின் அழுகை முதலில் கேட்டது. பின் இவள் மகளோடு கதைக்கும் சத்தம்.. பின்னர் சின்னச் சின்ன சினுக்கங்கள்.. பிறகு குழந்தை விளையாடும் சத்தம்.

கொஞ்ச நேரத்தில் மகளை இடுப்பில் தூக்கிக்கொண்டு அவள் போவது தெரிய இவனும் பின் தொடர்ந்தான். என்ன நடக்கிறது ஏன் போகிறான் என்கிற கேள்விகள் அவனிடம் வரவேயில்லை.

அவள் போனது சந்தைக்கு. வெகு சிக்கனமாக காய் கறிகளை பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினாள். சிறு காரட் ஒன்றினை மகளுக்கு கடிக்கக் கொடுத்தாள். இவனும் அசோக் வீட்டுக்கு காய் கறிகளை வாங்கிக்கொண்டான்.

திரும்பி வரும்போதுதான் கவனித்தான். கொண்டைதான் போட்டிருந்தாள். ஆனாலும் பின் மண்டை முழுவதையுமே பிடித்திருந்தது அது. மிகவுமே மெல்லிய தேகம். சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். அவளின் நடையில் உடையில் முகத்தில் ஒருவித இறுக்கம்!  யாரும் நெருங்க முடியாத படிக்கு. சந்தையிலும் கவனித்தான்.. யாரினதும் கண்ணை பார்த்து ஒருவித கண்டிப்போடேயே இருந்தது அவளின் பேச்சு.

அந்தப் பார்வையும் பேச்சும் அவளது இயல்பு அல்ல என்று அவள் முகமே காட்டிக் கொடுத்தாலும், அந்தக் பார்வையும் பேச்சும் அவள் போட்டு வைத்திருக்கும் வட்டத்தை தாண்டி யாரையும் வர விடாது என்று நன்றாகவே தெரிந்தது.

ஒரு நெருப்பு வளையம்! ஆனால், அந்த வளையம் போட்டு அதற்குள் வாழும் நிலைக்கு ஒரு பெண்ணை தள்ளிய சமூகத்தை என்ன செய்வது? இதில் யார் யாரை பிழை சொல்லி ஒதுக்கி வைப்பது?

ஏனோ அவள் தவறானா பெண்ணாக இருப்பாள் என்கிற எண்ணம் கொஞ்சமும் வரவில்லை அவனுக்கு. பின்னால் அவன் வருகிறான்.. ஒரு அதிகப்படியான அங்க அசைவு இல்லை.. அங்கே இங்கே என்று பார்க்கும் பார்வை இல்லை.. மற்றவர்களை பிராக்குப் பார்க்கும் எண்ணமில்லை. வீதியில் நடந்து சந்தைக்கு சென்று காய்கறிகள் வாங்கி வீடு வரும் வரைக்குமே அவளும் அவள் குழந்தையும் மட்டுமே அவள் முழு உலகமாக இருந்தது.

அவள் அவளது படலையை திறந்துகொண்டு போக இவனும் வாங்கியதை கொண்டுவந்து மரகதத்திடம் நீட்டினான்.

“ஏனப்பு இதெல்லாம்..” என்றவரிடம், “அதுக்கு என்ன ஆன்ட்டி.. சந்தைய கண்டாப்போல வாங்கிக்கொண்டு வந்தனான்.” என்றுவிட்டு போனான் அவன்.

மதியப்பொழுதும் ஏறத்தொடங்க வெயிலின் புழுக்கம் தாங்காமல் மாமரத்தின் அடியில் கதிரையை போட்டு சாய்ந்துகொண்டான். அசோக் அவனது நெருங்கிய உறவாம் என்று அவர்களின் திருமணத்துக்கு போயிருந்தான். கணவர் இறந்துவிட்டதில் மரகதம் அம்மா இப்படியான விசேசங்களுக்கு போவதை விரும்புவதில்லை.

டெனிசுக்கு அழைத்து எப்படி இருக்கிறாய் என்று விசாரித்தான். புட்பால் விளையாடப் போனதை.. இவர்களின் பள்ளிக்கூடம் இரண்டாம் இடத்தை பெற்றதை.. நண்பனுக்கு கால் அடிபட்டதை என்று மகன் சொன்னவற்றை எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டான்.

“பாப்ஸ்.. உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி யாராவது கிடச்சிட்டாங்களா?”

என்னவோ நெருங்கிய நண்பனிடம் கேட்பதுபோல் கேட்ட மகனின் கேள்வியில் முறுவல் அரும்பியது அவனுக்கு.

“இல்ல டெனிஸ். எனக்கு என்னவோ எனக்கு பிடிச்சமாதிரி கிடைக்கும் போல தெரியேல்ல. பேசாம நான் திரும்பி அங்க வரவா?” என்று கேட்டான்.

உண்மையிலேயே அவனுக்கு அங்கு போய்விட்டால் என்ன என்றுதான் இருந்தது. எந்தப் பெண்ணையும் தனக்கான துணையாக பார்க்கவே முடியவில்லை. அதோடு அஷோக்கின் கட்டாயத்தில் மகன் தன் திருமணத்துக்கு சம்மதித்தானோ என்கிற நினைவும் அந்தக் கேள்வியை கேட்க வைத்தது.

“பா…ப்..ஸ்…!” என்றான் அழுத்தமாக. அது ராகமாக வெளி வந்தது.

“மாம்ஸ் மாதிரியே தேடாம வேற ஆளா பாருங்க. அப்பதான் அவா எங்களோடையே இருப்பா.”

அதிர்ந்துபோனான் விக்ரம். மகனும் தாயின் செயலை உணர்ந்திருக்கிறான். உணரும் பருவத்துக்கு அவன் வந்துவிட்டான். கசப்பான உண்மை தொண்டைக்குள் கசந்துகொண்டு இறங்க, “டெனிஸ்..” என்றான் விக்ரம் அதிர்ந்த குரலில்.

“மம்மாவ மிஸ் பண்றியா?”

“நோ பாப்ஸ்!” உடனடியாக மறுத்தான். “அவவ மிஸ் பண்ணக்கூட எனக்கு விருப்பமில்ல!”

இன்னுமே அதிர்ந்துபோனான் விக்ரம். தகப்பனின் அதிர்வு விளையாட்டுப் பிள்ளையான மகனை சென்றடையவில்லை போலும். “கல்யாணம் கட்டாம நீங்க இங்க வரவே கூடாது. ஓகே! கல்யாணத்துக்கு என்ன கூப்பிடுங்கோ பாப்ஸ், நான் பாக்கோணும்!” என்றுவிட்டு வைத்துவிட்டான் அவன்.

சற்று நேரம் பிடித்தது விக்ரமுக்கு மகன் கொடுத்த அதிர்வில் இருந்து வெளியே வர.

‘டெனிசுக்காகவாவது அவனை அன்போடு அரவணைத்துப் போகும் ஒரு பெண்ணை மணந்துகொள்ள வேண்டும்!’

அந்த முடிவை எடுத்த பிறகு, கம்பனிக்கு அழைத்து அங்கத்திய நிலவரம் அறிந்து, சிலபல வேலைகளை முடித்தான்.

‘இனி என்ன செய்றது?’ எப்போதும் அடுத்து அடுத்து என்று ஓடியவனுக்கு இப்படி சும்மா சோம்பி இருப்பது அலுப்புத் தட்டியது. அது அவனுக்கு பழக்கமுமல்ல.

‘இங்க வந்து சும்மா இப்படி இருக்கிறதுக்கு அங்க நின்றிருக்க நாலு உருப்படியான வேலையையாவது பாத்திருக்கலாம்..’

சும்மா இருக்க முடியாமல் ஒரு ஸ்டூலையும் லாப்டாப்பையும் எடுத்துவந்து ஆன்லைனில் தன் அக்கவுண்டுகளை செக் பண்ணத் துவங்கினான். மனேஜருக்கு அழைத்து பேசினான்.

சற்று நேரத்தில் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து சமையல் மனம் கமகம என்று வந்தது.

‘நல்லாத்தான் சமைக்கிறா..’

அதை முடித்துக்கொண்டு அவள் எங்கேயோ போக ஆயத்தமாவது தெரிய நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு பழைய சுடிதாரில் நின்றிருந்தாள். மகளை தூக்கி எப்போதும்போல இடுப்பில் அடித்துக்கொண்டாள். மற்றக் கையில் ஒரு ரப்பர் பாக்.

சற்று முன் மகன் சொன்னது மனதின் ஓரத்தில் நின்றதாலோ என்னவோ, அந்தக் குட்டி இப்படி ஒரு அன்னை கிடைக்க கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டியவள் என்று மனம் சொல்லிற்று.

‘என்ர மகனுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு அம்மா கிடைக்கேல்ல?’ மகனை எண்ணி வேதனையில் உழன்றான் விக்ரம்.

‘ஏன் இப்படி செய்தா? விக்கி வீட்டுக்கு வா. நீ இல்லாம இருக்க முடியேல்ல என்று ஒரு வார்த்தை உரிமையோடு சொல்லும் அளவுக்கு அவளை அவன் வைக்கவில்லையா என்ன?’

‘ப்ச்! நினைக்கக் கூடாது எண்டு நினச்சாலும் முடியேல்ல..’ தலையை உதறி அவன் வெளியே வர, அவர்கள் இருவரும் வெளியே படலையை திறந்து போவது தெரிந்தது.

அசோக்கும் வந்துவிட அவனோடு கழிந்தது மீதிப் பொழுது. மனதுக்குள் மட்டும் நினைவுகள் கிடந்து அவனை வருத்திக்கொண்டே இருந்தது!